Uzasadnienie
W dniu 3 sierpnia 2016 r. A. S. zaadresowała bezpośrednio do Sądu pismo zatytułowane "skarga", w których wskazała, że bezskutecznie stara się o wydanie w Urzędzie Gminy W. dowodu osobistego, w którym oznaczone zostanie nazwisko po jej mężu, tj. S. Następnie, skardze nadano właściwy bieg, tj. przekazano Wójtowi Gminy W. Po przekazaniu przez ten organ Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, wezwano skarżącą do dokładnego oznaczenia przedmiotu skargi. W oparciu o udzieloną przez nią informację oraz akta sprawy jako przedmiot niniejszej skargi oznaczono bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wniosku A. S. o wydanie dowodu osobistego. O powyższym poinformowano skarżącą jednocześnie wzywając ją do wykazania, że przed wniesieniem tej skargi wystąpiła, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej zwanej Kpa) do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wójtem Gminy W., tj. do Wojewody [...], z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca wyjaśniła, że do Wójta Gminy W. zwraca się w sprawie wielokrotnie. Złożyła również odwołanie do Starostwa Powiatowego w C. Skarżąca nadesłała przedmiotową korespondencję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że A. S. przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Wójtem Gminy W., tj. do Wojewody [...]. Przedłożone przez nią w odpowiedzi na wezwanie sądowe pisma skierowane do Urzędu Gminy W. z dnia 22 maja 2014 r., 4 czerwca 2014 r. i 28 sierpnia 2014 r., a także pismo zaadresowane do Starostwa Powiatowego w C. z dnia 27 lipca 2015 r. nie są zażaleniem na bezczynność Wójtem Gminy W. Brak jest również takiego zażalenia w aktach administracyjnych sprawy.
Zażalenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 Kpa i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 Kpa powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który niezałatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności zażalenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności.
Tymczasem powyższe pisma skarżącej poza faktem, że nie zostały zaadresowane do Wojewody [...], to co najwyżej mają one na celu zmobilizowanie organu do wydania dowodu osobistego o żądanej przez skarżącą treści oraz wyjaśnienie powstałych na tym tle wątpliwości. Ich treść nie pozwala na uznanie, że które z tych pism stanowi zażalenie na bezczynność Wójta Gminy W. Oznacza to, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.
W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.