Uzasadnienie
Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne;
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu.
Z treści skargi wynika, że A.B. zarzuca organowi bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie jej wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, która znajduje się w posiadaniu skarżącej.
W myśl art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej K.p.a.) Kodeks normuje m.in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Bez wątpienia nie oznacza to jednak, że każda sprawa indywidualna załatwiania jest w trybie przewidzianym w K.p.a. w formie aktu administracyjnego. Jest to bowiem możliwe tylko w tych przypadkach, gdy konkretny przepis prawa wyraźnie o tym stanowi.
Istotą żądania skarżącej jest ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości znajdującej się w jej władaniu. Zgodnie z treścią art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. u. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Również przepis art. 207 przywołanej wyżej ustawy, na który skarżąca powołuje się w swojej korespondencji z organem wyraźnie stanowi, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste może nastąpić w drodze umowy.
Tym samym żądanie od organu wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie jest pozbawione podstaw prawnych. Gdyby bowiem organ to uczynił, rozstrzygnięcie to byłoby obarczone wadą powodującą jego nieważność (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Konsekwencją powyższego jest to, że nie można organowi przypisać bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., gdyż nie mógł wydać aktu administracyjnego. O ile więc skarżąca uważa, że obowiązujące regulacje uprawniają ją do żądania ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości, może tego dochodzić na drodze postępowania przed sądem powszechnym i tam podnosić zarzut braku reakcji na jej roszczenie.
Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.