Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 października 2020 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność postępowania organu pierwszej instancji, - tj. Prezydenta Miasta B. W jej treści stwierdził, iż wnosi skargę "z powodu jednostronnego rozstrzygnięcia odwołania od decyzji MOPS [...] z dn. [...] r.".
Dalej stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] r. nie uwzględniono faktu, że oświadczenie o uzyskaniu dochodu ze sprzedaży mebli dotyczyło lipca 2002 r. Także zaświadczenie o dochodzie w wysokości 153,43zł dotyczyło lipca br., stąd też w jego ocenie kryterium dochodowe do przyznania pomocy finansowej na żywność zostało spełnione i pomoc powinna mu być przyznana.
Jednocześnie stwierdził, że transakcja sprzedaży mebli nie może być brana pod uwagę przy ustaleniu dochodu "wobec faktu jej anulowania zgodnie z prawem cywilnym".
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B., działając przez fachowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż skarżący wnioskiem z dnia 21 lipca 2020 r. ubiegał się o pomoc finansową na zakup żywności. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochody przekraczające kryterium dochodowe (tj. kwotę 1.152,71zł przy kryterium 1.051,50zł). Powyższe ustalono na podstawie oświadczenie strony oraz na skutek wystąpienia do firmy "A." Sp. z o.o. sp. kom. z wnioskiem o udostępnienie danych o wysokości wynagrodzenia skarżącego za miesiąc maj 2020 r. wypłaconych w czerwcu 2020 r. oraz za miesiąc czerwiec 2020 r. wypłaconych w lipcu 2020 r. Informacje uzyskano w dniu 11 sierpnia 2020 r. Na podstawie zgormadzonej dokumentacji ustalono, iż dochód skarżącego w czerwcu 2020 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosiło 1.152,71zł, (czyli wynagrodzenie na podstawie umowy zlecenia w wysokości 652,71zl oraz dochód ze sprzedaży mebli 500 zł).
W dniu 20 sierpnia 2020 wysłano do skarżącego powiadomienie o zakończeniu kompletowania dokumentów w sprawie, informujące m.in. o braku seplenienia przesłanek związanych z kryterium dochodowym oraz możliwości wypowiedzenia się w sprawie.
W odpowiedzi skarżący złożył w dniu 7 września 2020 r. ponaglenie na przedłużające się postępowanie, które zostało rozpatrzone postanowieniem z dnia [...] r., w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej stwierdziło, ze Prezydent Miasta B. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Natomiast w dniu [...] r. Prezydent Miasta B. wydał decyzję nr [...] odmawiającą skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywości. W dniu 18 września 2020 r. skarżący złożył odwołanie od tej decyzji, które przesłano do organu drugiej instancji, przed którym nadal toczy się postępowania.
W dniu 16 października 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło, adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pismo skarżącego – "skarga na bezczynność postępowania organu pierwszej instancji", które zostało przekazane organowi w dniu 30 października 2020 r. według właściwości.
Wobec powyższego Prezydent Miasta B. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ostatniej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. 2020 r., poz. 256 ze zm.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tego Kodeksu lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 13 października 2020 r. wniósł "skargę na bezczynność postępowania organu pierwszej instancji", zatem już po wydaniu przez ten organ decyzji załatwiający jego wniosek o przyznanie pomocy na zakup żywności – tj. decyzji Prezydenta Miasta B.- z dnia [...] r. odmawiającej skarżącemu przyznania zasiłku celowego na zakup żywności.
Opisany stan faktyczny świadczy o tym, że skarga wniesiona przez skarżącego po ustaniu stanu bezczynności nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podległa odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym miejscu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne wnioskowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres tego postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie skład orzekający w pełni podziela ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wymienionej powyżej uchwale.
Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji załatwiającej jego wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zakup żywności, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia tego wniosku, (niezależnie od wyniku tego załatwienia) należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji na skutek rozpatrzenia wniosku przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 omawianej ustawy.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postpowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Sąd, w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.