Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 listopada 2016 r. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB w K.) w zakresie nierozpoznania jego zażalenia z dnia 22 sierpnia 2016 r. na niezałatwienie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w R.(dalej PINB w R.) sprawy w terminie.
W skardze z dnia 8 listopada 2016 r. skarżący wskazywał również na bezczynność PINB w R., polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia kontroli prawidłowości robót budowlanych prowadzonych w R. przy ul. [...] oraz zaniechanie nakazania usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości. Wskazać jednak należy, że sprawa dotycząca tego przedmiotu została już zarejestrowana w tutejszym Sądzie i toczy się pod sygn. akt II SAB/Gl 42/16.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że organ potraktował pismo skarżącego z dnia 23 sierpnia 2016 r., jako skargę wniesioną w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.- dalej k.p.a.), dotyczącą przewlekłości i bezczynności PINB w R. Organ odpowiedział na powyższą skargę w piśmie z dnia 7 października 2016 r. uznając, że R.W. nie posiada przymiotu strony w powyższej sprawie dotyczącej " robót budowlanych dokonywanych na nieruchomości w R. przy ul. [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest bezczynność WINB w K. polegająca na nierozpoznaniu przez ten organ zażalenia wniesionego przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu organ błędnie i wbrew intencji skarżącego, wyrażonej w przedmiotowym piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r., zakwalifikował to pismo jako skargę wniesioną w trybie art. 227 k.p.a.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 37 § 2 k.p.a. organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na tle regulacji zawartej w art. 37 k.p.a. przyjmuje się w orzecznictwie, że na nierozpoznanie przez organ drugiej instancji zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., to jest zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W użytym w art. 37 § 1 k.p.a. pojęciu "niezałatwienie sprawy" nie mieści się rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie. Rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet został ujęta w formie postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nadzorcze nie mieści się w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., wobec czego nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
W konsekwencji na bezczynność organu w niezałatwieniu zażalenia, o którym stanowi art. 37 § 1 k.p.a., skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 65/13 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - CBOIS). Skarga wniesiona do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia, wskutek niezałatwienia przez ten organ zażalenia strony wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.