Uzasadnienie
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu takim środkiem jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 późn. zm. - zwanej dalej KPA). Przed wniesieniem skargi do Sądu należało więc wystąpić ze wspomnianym zażaleniem do organu wyższego stopnia, którym w realiach rozpoznawanej sprawy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. W odpowiedzi na zarządzenie Sędziego z dnia [...]r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. organ ten wyjaśnił, że skarżący S. K. oraz M. K. nie składali w trybie art. 37 § 1 KPA zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...]. W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący S. K. również wyjaśnił, że z tego rodzaju zażaleniem nie występował, zgłaszał natomiast do Starostwa zastrzeżenia dotyczące bezczynności organu, ale ten nie przekazał ich do rozpoznania organowi nadrzędnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na bezczynność organu administracyjnego składa się bezpośrednio do organu wyższego stopnia, czego skarżący nie uczynili. Tym samym nie została spełniona przesłanka formalna wskazana w art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.