Uzasadnienie
Pismem z 27 marca 2023 r. K. K. (dalej: skarżąca, strona), wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie bezczynności w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego. Z akt sprawy wynika, że 15 lutego 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci, na okres 2019-2021. Informacją z 22 lutego 2022 r., Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na okres od 1 lutego 2021 do 31 maja 2021 r. na dzieci. Skarżąca 16 marca 2021 r., wniosła o wypłacenie zaległego świadczenia na dzieci za okres od 24 listopada 2020 r. do 31 maja 2021 r.
Po przeprowadzeniu postępowania, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. decyzją z 20 maja 2021 r. odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 24 listopada 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. 8 czerwca 2021 r., do ww. organu wpłynęło odwołanie skarżącej od tej decyzji. W wyniku jego rozpoznania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 7 lipca 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, którą skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1066/21, uchylono zaskarżone decyzje obydwu organów (decyzje z 20 maja 2021 r. oraz 7 lipca 2021 r.). W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ pierwszej instancji obowiązany jest ustalić z asystentem rodziny oraz kuratorem sądowym, czy osoby te udzieliły skarżącej wskazań co do możliwości ubiegania się o świadczenie wychowawcze oraz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we wskazanym zakresie.
W wykonaniu wskazanego wyroku, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P., podjął określone czynności, szczegółowo opisane m. in. w odpowiedzi na skargę z 28 kwietnia 2023 r. (k. 21 akt sądowych). Po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego, decyzją z 24 października 2022 r. nr [...], odmówiono skarżącej przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 24 listopada 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Wskazana decyzja została odebrana przez skarżącą 26 października 2022 r., zgodnie z informacją wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Nie wniesiono od niej odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Dodatkowo trzeba podkreślić, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze zaś będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2013 r., II OSK 1591/13 oraz z 27 maja 2015 r., I OSK 2331/13).
Z akt sprawy wnika, że wniosek skarżącej o wypłacenie zaległego świadczenia na dzieci za okres od 24 listopada 2020 r. do 31 maja 2021 r. został prawomocnie rozstrzygnięty decyzją z 24 października 2022 r., nr [...]. Decyzja została odebrana przez skarżącą 26 października 2022 r.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny. Zatem skarga na bezczynność organu w zakresie postępowania z wniosku strony skarżącej wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na tej podstawie za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Powołana uchwała posiada tzw. ogólną moc wiążącą, na co jednoznacznie wskazuje treść art. 269 § 1 p.p.s.a.. Uchwała wiąże więc także Sąd w rozpoznawanej sprawie.
Ponieważ skarga na bezczynność Prezydenta Miasta P. została wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, to skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako z innych przyczyn niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.