Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] r. M. K. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r. Nr [...], którym organ ten zawiesił postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania obowiązku przebudowy ogrodzenia od strony ul. [...] w J. nałożonego na R. i R. C. ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do dokładnego określenia przedmiotu skargi, a w szczególności wskazania, czy jej przedmiotem jest wymienione w skardze postanowienie, czy też jest to skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.. W piśmie z dnia [...] r. wyjaśniła ona, że przedmiotem skargi jest bezczynność PINB w J. oraz opisane na wstępie postanowienie tego organu. W tym stanie rzeczy zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 8 marca 2006 r. wniesione skargi zostały rozdzielone.
Badając dopuszczalność wniesionej skargi na bezczynność organu egzekucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) skargę na bezczynność organów o można wnieść w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu, a zatem ustawodawca dopuścił możliwość wniesienia skargi na bezczynność organów także w sprawach załatwianych w trybie postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym. Skargi na bezczynność organów podobnie jak i skargi na akty i czynności stosownie do przepisu art. 52 § 1 P. p. s. a. należy jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W szczególności skarga na bezczynność organu winna być poprzedzona zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Uprawnienie do wniesienia takiego zażalenia przysługuje jednak stronie postępowania, a skarżąca nie była stroną postępowania toczącego się w sprawie egzekucji obowiązku nałożonego na R. i R. C. decyzją PINB w J. z dnia [...] r. W tym miejscu przyjdzie jednak wskazać, że z uwagi na ograniczenie kręgu stron postępowania egzekucyjnego do zobowiązanego i wierzyciela ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2000 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) zawiera jednak regulacje szczególne w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżącej w szczególności stosownie do przepisu art. 6 § 1a tej ustawy przysługiwała jako podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku skarga na bezczynność wierzyciela. Postanowienie w sprawie takiej skargi winien wydać organ wyższego stopnia. Na postanowienie zaś oddalające skargę przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 54 § 2 tej ustawy podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku przysługuje także skarga na przewlekłość postępowania. Zgodnie z art. 54 § 5 ustawy w sprawie takiej skargi postanowienie wydaje także organ nadzoru. Organem nadzoru na powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego właściwym do rozpoznania skargi wniesionej w trybie przywołanych przepisów i wydania postanowienia stosownie do przepisu art. 23 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, a do rozpoznania zażalenia od tego postanowienia stosownie do art. 18 tej ustawy w związku z art. 144, 127 § 2 i art. 17 pkt 3 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Tym samym przyjdzie stwierdzić, że podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a i art. 54 § 2 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, a które nie są wierzycielami nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów egzekucyjnych. Podmioty takie są legitymowane jednak do wniesienia skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. na postanowienia wydane w wyniku rozpoznania zażalenia o jakich jest mowa w przywołanych przepisach.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną, która na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.