Uzasadnienie
Z treści skargi wynika, że J. P. zarzuca organowi bezczynność polegającą na niepodjęciu czynności w sprawie jego wniosku o zbycie, w trybie bezprzetargowym nieruchomości, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący. W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł szereg zarzutów pod adresem czynności przeprowadzonych przez Prezydenta Miasta R., koncentrując się przede wszystkim na podważeniu stanowiska organu odnośnie ustalenia wartości wspomnianej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne;
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu.
W myśl art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej K.p.a.) Kodeks normuje m.in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Bez wątpienia nie oznacza to jednak, że każda sprawa indywidualna załatwiania jest w trybie przewidzianym w K.p.a. w formie aktu administracyjnego. Jest to bowiem możliwe tylko w tych przypadkach, gdy konkretny przepis prawa wyraźnie o tym stanowi.
Istotą żądania J. P. jest zbycie, bez przetargu, nieruchomości znajdującej w użytkowaniu wieczystym skarżącego za cenę ustaloną w oparciu o operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] r.
Tryb i zasady sprzedaży nieruchomości obciążonych prawem użytkowania wieczystego zostały określone w przepisach Działu II, Rozdziału 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. u. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1a przywołanej ustawy nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody.
Zbywanie praw rzeczowych do nieruchomości, jak również jej obciążanie ograniczonymi prawami rzeczowymi zaliczyć należy do spraw o charakterze cywilnoprawnym, w odniesieniu do których, co do zasady, nie stosuje się władczych form działania administracji publicznej. Pomimo bowiem, że jedną ze stron (właścicielem nieruchomości) jest podmiot publiczny reprezentowany przez właściwy organ, to w opisywanym przypadku pozycja stron względem siebie jest równa, a spór pomiędzy nimi nie jest rozstrzygany za pomocą decyzji lub postanowienia (ewentualnie innej czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej), lecz na drodze postępowania toczącego się przed sądem powszechnym. Wniosek taki płynie z treści wspomnianych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż żaden z nich nie przewiduje wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego, którego treścią byłoby rozstrzygnięcie o "przeniesieniu" prawa własności nieruchomości na użytkownika wieczystego.
Stąd wniosek, że realizacja roszczenia o nabycie nieruchomości, na której ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego nie mieści się w zakresie wyznaczonym treścią art. 3 § 2 P.p.s.a., a w konsekwencji nie może być poddana kontroli sądu administracyjnego.
O ile więc skarżący uważa, że obowiązujące regulacje uprawniają go do żądania przeniesienia prawa własności nieruchomości za cenę ustaloną w pierwszym ze sporządzonych operatów szacunkowych, to takiego roszczenia może dochodzić na drodze postępowania przed sądem powszechnym i tam podnosić zarzut braku reakcji na jego żądanie.
Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 § 3 P.p.s.a.