Uzasadnienie
Pismem złożonym dnia [...] r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta Miasta D. w przedmiocie usunięcia znaku drogowego w D..
Z treści skargi wynika, iż J. S. wystąpił do Prezydenta Miasta D. z żądaniem usunięcia znaku zakazu parkowania przy ul. [...] w D.. Skarżący, ukarany za naruszenie zakazu parkowania w tym miejscu, kwestionował wprowadzenie powyższego zakazu, gdy czynne jest pobliskie targowisko. Podniósł także, że znak przez kilka dni był odwrócony w drugą stronę. W sprawie powyższej J. S. wystąpił z pismem do Prezydenta Miasta D., ale nie otrzymał odpowiedzi. W aktach sprawy znajduje się jednak pismo zastępcy Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. wyjaśniające, iż znak powyższy jest ustawiony prawidłowo a wszystkie miejsca parkingowe w mieście są bezpłatnie. W dodatkowym oświadczeniu przesłanym do Sądu [...] r. (stanowiącym jednocześnie wykonanie zarządzenia w sprawie podpisania kserokopii skargi) J. S. stwierdził, iż jego pismo należy traktować jako "skargę w dosłownym tego słowa znaczeniu". Opisał stan faktyczny, w którym w D. przy ul. [...] zostały wystawione [...] mandaty karne (zostało "spisanych").
Kolejnym "Oświadczeniem" z dnia [...] r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę złożonej przez organ administracji. Wskazuje w nim między innymi na "niesubordynację ze strony urzędników państwowych", oraz niewłaściwe postępowanie Prezydenta Miasta D., Policji i pośrednio Sądu Rejonowego w D..
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż poinformował skarżącego o legalności ustawienia znaku drogowego oraz interwencji policji w związku z naruszeniem przez niego przepisów prawa o ruchu drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 p.p.s.a., w którym wymienione zostały kategorie aktów prawnych i czynności podlegające kontroli tego sądu. I tak w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny właściwy jest m.in. do orzekania w sprawach skarg na bezczynność, jednakże tylko w odniesieniu do przypadków wymienionych w pkt od 1 do 4a powołanego przepisu. Aby zatem możliwe było złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, organ ten musi pozostawać w zwłoce z wydaniem:
- - decyzji administracyjnej,
- - postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty,
- - postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- - innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Odnosząc poczynione wyżej spostrzeżenia do poddanej kontroli Sądu skargi, stwierdzić należy, że nie mieści się ona w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Rozstrzyganie w przedmiocie ustawienia znaków drogowych a następnie nieprzestrzegania wprowadzonych nimi zakazów i nakazów nie następuje w drodze wydania aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Brak zatem możliwości rozstrzygania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu administracji, w sytuacji, gdy nie jest on zobowiązany do wydania jednego z aktów (lub czynności) o których mowa we wspomnianym przepisie.
Stąd Sąd uznał, iż skarga jako niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 – 4a p.p.s.a. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.