Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. skarżący wystąpił do Burmistrza Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie minibaru w P. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz Miasta P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Decyzja ta w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych została uchylona w całości a sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Z uwagi na przewlekłość postępowania w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ II instancji postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wyznaczył Burmistrzowi Miasta P. dodatkowy miesięczny termin do załatwienia sprawy, a także zobowiązał organ I instancji do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz pociągnięcia ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Pismem z dnia [...]r. skarżący A. S. poinformował Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., iż jego sprawa w dalszym ciągu nie została rozpatrzona. Pismem z dnia [...]r. skarżący poinformował organ odwoławczy, aby pismo z dnia [...]r. potraktować jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. podniósł, że przewlekłość w załatwieniu przedmiotowego wniosku miała swoje źródło w dążeniu do wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Podał także, że sprawa była rozpatrywana przez burmistrza poprzedniej kadencji i jego zdaniem rozstrzygnięcie sprawy winno mieć miejsce w czasie poprzedniej kadencji. On ze swej strony dołożył wszelkich starań do rozpatrzenia sprawy, a to przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem wnioskodawcy i zainteresowanych, przeprowadzona została także wizja w terenie z udziałem zainteresowanych, nadto Burmistrz osobiście prowadził rozmowy z przedstawicielami Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad celem zapoznania się z stanowiskiem tego organu. W związku z powyższym wniósł o uznanie skargi na bezczynność za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga A. S. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej ustawa PoPPSA sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś w świetle art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy powyższa kontrola obejmuje także orzekanie w zakresie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Kontrolowana sprawa dotyczy wydania decyzji administracyjnej (pkt. 1 art. 3 § 2 ustawy PoPPSA). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie została też spełniona przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi określona w art. 52 § 1 ustawy PoPPSA, dotycząca wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia. Bezczynność organu w przedmiotowej sprawie była bowiem przedmiotem postanowienia organu II instancji wydanego w trybie art. 37 § 2 kpa na skutek zażalenia wniesionego do tego organu przez strony postępowania. Skarżący również opisanym wyżej pismem z dnia [...]r. wystąpił do organu odwoławczego ze skargą na bezczynność, którą należało potraktować jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa.
Odnosząc się do argumentów podniesionych przez organ - przyjdzie stwierdzić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, ale także wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie aktu administracyjnego. Dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma także znaczenia z jakich powodów określony akt nie został wydany. Okoliczność, że organ dążył do realizacji zasady ugodowego załatwienia sprawy realizując w ten sposób zasadę ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 13 kpa jest więc bez znaczenia w sprawie. Godzi się też przywołać tutaj inną ogólną zasadę postępowania administracyjnego, a to zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa.
Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiona w piśmie Burmistrza Miasta P. okoliczność, iż sprawa ta winna być załatwiona już przez burmistrza poprzedniej kadencji. Powyższe wyjaśnienie należy wręcz potraktować jako przyznanie się organu I instancji do niczym nieusprawiedliwionej bezczynności.
Burmistrz Miasta P. działając w sprawie jako organ I instancji powinien w zgodzie z art. 35 § 1 kpa rozpoznać wniosek bez zbędnej zwłoki, zgodnie zaś z art. 35 § 3 kpa w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wniosek powinien zostać rozpoznany w terminie miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych – do których trudno zaliczyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – w terminie dwóch miesięcy.
W analizowanej sprawie mimo postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o wyznaczeniu dodatkowego miesięcznego terminu do załatwienia sprawy do dnia orzekania nie została wydana decyzja administracyjna. Tym samym skarga musi odnieść skutek.
Wydając w terminie wyznaczonym przez Sąd decyzję organ pierwszej instancji zastosuje w sprawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). W przypadku utraty mocy przez planu miejscowy i brak nowego planu, organ I instancji winien zastosować procedurę przewidzianą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.).
W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność podlegała uwzględnieniu na mocy art. 149 ustawy PoPPSA, termin zaś do wydania decyzji administracyjnej ustalono w oparciu o art. 286 § 2 ustawy PoPPSA.