Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2006 r. skarżący J. D. wezwany został do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi przez jednoznaczne wskazanie czy jej przedmiotem jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. jako organu egzekucyjnego polegająca na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania obowiązku rozbiórki obiektu orzeczonej prawomocną decyzją czy też przedmiotem jego skargi jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w innego rodzaju sprawie, którą należy wskazać.
Do wykonania powyższego zakreślono stronie siedmiodniowy termin liczony od dnia następnego od doręczenia wezwania, informując zarazem, że niezastosowanie się do niego w terminie wskazanym spowoduje odrzucenie wniesionej skargi.
Jak wynika z akt sprawy wezwanie doręczono stronie w dniu [...] r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru).
W terminie wyznaczonym, który upłynął bezskutecznie w dniu [...] r. (tj. w poniedziałek) skarżący nie uzupełnił jej braków formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga na bezczynność powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, od wydania której organ administracji publicznej się uchyla.
Powyższe stanowi bowiem istotny element skargi, którego brak nie pozwala Sądowi na nadanie jej dalszego biegu.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący mimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi w postaci określenia jej przedmiotu zaskarżenia pozwalającego na jednoznaczne ustalenie na czym polegał stan bezczynności organu, nie zastosował się do niego, stąd złożoną przez niego skargę należało odrzucić. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie wyznaczonym jej braków formalnych.
Jednocześnie wskazać również należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Ponieważ w niniejszej sprawie J. D. domagał się nakazania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. podjęcia czynności zmierzających do wyegzekwowania nakazu rozbiórki samowolnie ułożonej kanalizacji w rowie przy ul. [...] w miejscowości S., orzeczonej prawomocną decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...], która jak stwierdził nie została wykonana, wobec powyższego dopuszczalność złożonej przez niego skargi należało ocenić na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Regulują one bowiem szczególny tok instancji przysługujący skarżącemu w ramach postępowania egzekucyjnego (administracyjnego) pozwalając na jednoznaczne ustalenie czy ten został przez niego wyczerpany czy też nie.
Stosownie do art. 6 ust. 1a tej ustawy bezczynność wierzyciela polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w sytuacji, gdy zobowiązany nie wykonuje nałożonego na niego obowiązku, podmiot którego interes prawny lub faktyczny został naruszony może zaskarżyć do organu wyższego stopnia, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K..
Innymi słowy dopiero na wydane przez ten organ - w formie postanowienia - rozstrzygnięcie można wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (vide: art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie postanowienie takie nie zostało wydane, albowiem pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] nie może być za takie uznane, stwierdzić należało, że złożona przez J. D. w chwili obecnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nie mogła również i z tego powodu otrzymać dalszego biegu. Jako przedwczesna i niedopuszczalna podlegała bowiem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Końcowo wskazać należy, iż okoliczność uchylania się Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od załatwienia sprawy w toku instancji, w formie wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia, może być przedmiotem odrębnej skargi kierowanej zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.