Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżąca D. N. wystąpiła do Wojewody [...] z "prośbą o przekwalifikowanie mieszkania komunalnego na socjalne". W uzasadnieniu podniosła, iż mimo dostarczenia dokumentów w Urzędzie Miasta G. Rada Miasta odmówiła przekwalifikowania mieszkania ze względu na jej dochód, nie wzięła jednak pod uwagę stanu zdrowia jej jak i jej dziecka.
W odpowiedzi na powyższe pismo Z-ca Naczelnika Wydziału Urzędu Miejskiego w G. poinformował, iż Wojewoda nie jest organem właściwym do rozstrzygania tego typu spraw, ponieważ są nie są one rozpatrywane w drodze decyzji administracyjnych. Dodał, iż to uchwała Rady Miejskiej ustala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta. Zgodnie z § [...] uchwały nr [...] z dnia [...] r. jednym z warunków, które należy spełnić aby przekwalifikować lokal mieszkalny na socjalny jest pozostawanie w członków rodziny w niedostatku. W konkluzji wskazał, iż wobec niespełnienia przez skarżącą ww. warunku nie jest możliwe przekwalifikowanie jej mieszkania.
W związku z powyższym pismem z dnia [...] r. skarżąca D. N. zwróciła się ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o: " przekwalifikowanie mieszkania przy ulicy [...] z komunalnego na socjalne". W odpowiedzi na wezwanie Sądu sprecyzowała, pismem z dnia [...]r., iż domaga się ukarania Urzędu Miasta w G. z powodu nie przekazanie Wojewodzie [...] wniosku o przekwalifikowanie lokalu.
Prezydent Miasta G. udzielając odpowiedzi na powyższą skargę pismem z dnia [...] r. wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie z uwagi na fakt, iż przekształcenie lokali w lokale socjalne nie mieści się w przedmiocie działalności i organów gmin jako organów administracji publicznej. Sprawy takie nie są regulowane w drodze decyzji administracyjnych, albowiem wszelkie sprawy związane z gminnym zasobem nieruchomości mieszczą się w granicach dominium gmin, nie zaś imperium. Dodatkowo wskazał, iż wszelkie sprawy związane z wynajmowaniem lokali prowadzone są bowiem obecnie jedynie na podstawie umów cywilnoprawnych nie zaś decyzji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie do przytoczonego przepisu skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna jedynie w tych indywidualnych sprawach administracyjnych, w których organ miał materialnoprawną podstawę do działania poprzez wydanie decyzji lub postanowienia (pkt 1-3) bądź też mógł on wydać akt lub podjąć wywołujące skutki prawne czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 tj. dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku.
Z kolei z treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z treści skargi nadesłanej przez D. N. do Sądu wynika, iż domaga się ona przekształcenia lokalu komunalnego w lokal socjalny i ukarania organu z powodu nie przekazania Wojewodzie [...] stosownego wniosku. Tym samym kieruje do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu inną niż objęta dyspozycją art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 z późn. zm.) z zasobu mieszkaniowego gmina wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne. Umowa najmu lokalu socjalnego (....) może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 1 –(tj. dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu)- art. 23 ust.
- 2. Rozpoznanie ewentualnych roszczeń należy zaś do właściwego miejscowo i rzeczowo sądu cywilnego.
W konsekwencji brak podstaw do przyjęcia aby załatwienie wniosku o przekwalifikowanie mieszkania nastąpić miało w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu czy czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W związku z powyższym ewentualne zaniechania Prezydenta Miasta G., w opisanym wyżej zakresie, nie noszą znamion bezczynności, o której jest mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze skarga jako nie należąca do właściwości sądów administracyjnych podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.