Uzasadnienie
Skarżący W. G. (dalej: "skarżący", "strona") złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta C. (dalej: "organ") w sprawie nierozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej na zakup żywności i drzwi. W skardze nie sformułował żadnych zarzutów a w uzasadnieniu skargi wskazał, że wniosek w sprawie o udzielnie pomocy finansowej złożył w dniu 29 stycznia 2021 r. a nie w dniu 5 lutego 2021 r.
W odpowiedzi organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2020 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." oraz wskazał, że skarżący złożył wnioski o przyznanie pomocy finansowej na zakup żywności i drzwi, które wpłynęły do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w dniu 05.02.2021 r. (pomoc na żywność) oraz 10 lutego 2021 r. (pomoc na wymianę drzwi). W aktach prowadzonych przez organ postępowań nie ma wniosków skarżącego z dnia 29 stycznia 2021 r. Organ podniósł również, że w miesiącu styczniu 2021 r. skarżący nie złożył żadnych innych wniosków o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Z akt administracyjnych wynika, że prowadząc postępowania wyjaśniające w sprawach z wniosku skarżącego, organ w dniu 19 lutego 2021 r. wystosował do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wniosek o udostępnienie danych osobowych skarżącego w zakresie informacji dotyczącej faktu pobierania zasiłku pielęgnacyjnego w Ośrodku w B.. Informację zwrotną z B. organ otrzymał w dniu 1 marca 2021 r. W dniu 19 lutego 2021 r. organ skierował wniosek do ZUS celem ustalenia wysokości otrzymywanych świadczeń. W dniu 3 marca 2021 r. organ wysłał do strony wezwanie w celu złożenia dodatkowych wyjaśnień i uzupełnienia dokumentacji m.in. w zakresie ustalenia wysokości wypłaconego stronie przez pracodawcę ekwiwalentu za urlop. Wezwanie nie zostało przez stronę odebrane. W dniu 4 marca 2021 r. wysłano do strony informację o przedłużeniu postępowania w sprawie. W zawiadomieniu podano przyczyny przedłużenia postępowania i nowy termin załatwienia sprawy.
Informacja nie została przez stronę odebrana. W dniu 16 marca 2021 r. wystosowano do strony zawiadomienie o zakończeniu postępowania w sprawie, które zostało odebrane w dniu 23 marca 2021 r. Strona nie stawiła się w MOPS celem zapoznania z materiałami i dowodami zgromadzonymi w toku postępowania. W dniu 29 marca 2021 r. organ rozstrzygnął wnioski skarżącego decyzjami administracyjnymi – decyzją nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w wysokości 150,00 zł
- - decyzją nr [...] w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup i wymianę drzwi wejściowych w wysokości 2500,00 zł oraz na zakup środków czystości w wysokości 50,00 zł. które zostały mu doręczone w dniu 3 kwietnia 2021 r.;
Strona nie złożyła od tych decyzji odwołań i stały się one ostateczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Merytoryczne wszakże rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 22 grudnia 2021 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu w przedmiocie nierozpatrzenia w terminie jego wniosków z dnia 29 stycznia 2021 r. o udzielenie pomocy finansowej na zakup żywności oraz zakup drzwi. Z akt administracyjnych nadesłanych Sądowi wynika, że wnioski strony, które wpłynęły do organu w dniu 5 lutego 2021 r. oraz 10 lutego 2021 r., zostały rozpatrzone ostatecznymi decyzji organu z dnia 29 marca 2021 r. Strona nie odwoływała się od nich do organu II instancji oraz w trakcie trwających postępowań nie wnosiła ponagleń na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonych postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżący złożył skargę na bezczynność po wydaniu decyzji ostatecznych przez organ (czyli po zakończeniu postępowań administracyjnych), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.