Uzasadnienie
R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 23 października 2014 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz radcę prawnego. Okręgowa Izby Radców Prawnych jako pełnomocnika skarżącego wskazała radcę prawnego M.W..
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w pkt I umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu Okręgowego do rozpoznania wniosku skarżącego R.S. z dnia [...] czerwca 2014 r., w pkt II stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt III oddalił wniosek o wymierzenie grzywny organowi, w pkt IV przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu w kwocie 240 zł.
W dniu 14 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu. Do wniosku pełnomocnik załączył odpis opinii prawnej z dnia [...] stycznia 2015 r. o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z dowodem jego nadania w urzędzie pocztowym do skarżącego. W treści wniosku pełnomocnik zawarł oświadczenie, iż wnioskowane koszty nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Według treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 poz. 490), dalej zwanym rozporządzeniem, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi czynność objętą postępowaniem przed sądem administracyjnym w drugiej instancji.
Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1rozporządzenia, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Z uwagi na fakt, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, tym samym przysługująca radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 zł.
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie radca prawny M.W. sporządzając stosowną opinię zapoznał się ze sprawą, a zatem czynność ta jest usługą prawną wykonaną przez niego i mieści się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.), za którą przysługuje pełnomocnikowi prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia, jeżeli koszty te nie zostały uiszczone.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zgodnie z treścią § 16 cytowanego rozporządzenia zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Pełnomocnik w przedmiotowej sprawie takie oświadczenie zawarł.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawkę w wysokości 120 złotych. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.