Uzasadnienie
W dniu 30 marca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga P.G..
W związku z nieprecyzyjnym wskazaniem przez skarżącego organu, którego bezczynność skarży, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2009r. skarżący został wezwany do wskazania, czy skarga jego dotyczy wyłącznie bezczynności Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] czy również bezczynności Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]. W odpowiedzi skarżący podał, że skarży zarówno bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie powołania komisji powypadkowej, jak i bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie nierozpoznania wniesionego zażalenia.
W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2009r, zgodnie z art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powyższe skargi zostały rozdzielone. Przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego pod sygnaturą II SAB/Go 11/09, jest bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...].
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2009r. skarżący P.G. został wezwany do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] złożył zażalenie na tę bezczynność w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego do organu nadrzędnego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało złożone.
Pismem z dnia [...] maja 2009r. skarżący podał, że zażalenie w trybie art. 37 kpa zostało złożone w sprawie bezczynności Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], natomiast nie wykazał, że zażalenie takie złożył również na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235).
W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r, sygn. l OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727).
W przedmiotowej sprawie P.G. wniósł skargę na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie nierozpoznania wniesionego zażalenia.
Mając na względzie powyższe przepisy oraz pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zarządzeniem z dnia 7 maja 2009r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność została zaskarżona, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione.
Pismem z dnia [...] maja 2009r. skarżący odpowiedział, że zażalenie w trybie art. 37 kpa złożył na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], nie wskazał natomiast, czy tego rodzaju zażalenie wniósł również na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]. Wobec powyższego należało uznać, że zażalenie to nie zostało przez skarżącego wniesione, w związku z czym nie został wyczerpany przewidziany prawem środek zaskarżenia warunkujący uznanie skargi za dopuszczalną.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.