Uzasadnienie
S.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 355/14 WSA w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Gorzowie Wlkp.
W związku z nieuiszczeniem przez S.J. wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem z dnia 3 listopada 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Został nadto wezwany do podania, czy w niniejszej sprawie występuje osobiście, czy tez przez pełnomocnika H.C.. W tym drugim przypadku został zobowiązany do złożenia do akt sprawy udzielonego H.C. pełnomocnictwa do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a także do wykazania, że osoba ta zalicza się do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.)
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu dnia 10 listopada 2014 r. (k. 51 akt). W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego. Nadesłał jedynie pismo, w którym oświadczył, iż nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Zwrócił się o przekazanie akt sprawy H.C., która jest jego siostrą i pełnomocnikiem w niniejszej sprawie. Oświadczenie to zostało zakwalifikowane jako pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego siostrze H.C. do reprezentowania go w niniejszej sprawie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 51 akt) wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został prawidłowo doręczony skarżącemu dnia 10 listopada 2014 roku. Termin do wykonania zarządzenia upłynął zatem bezskutecznie z dniem 17 listopada 2014 roku. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony, w terminie tym nie został również złożony wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Dodatkowo S.J. nie uiszczał wpisu sądowego do niniejszej ani jakiejkolwiek innej sprawy na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żadna osoba nie uiszczała również wpisu sądowego do sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 355/14.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, że norma regulująca właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych, wynikająca z art. 13 § 2 p.p.s.a., ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, przez co strona nie może uzależniać od swej woli tego, który z wojewódzkich sądów administracyjnych rozpozna jej sprawę.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.