Uzasadnienie
Dnia [...] roku (data prezentaty) Z.T. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Gminy S. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zgody na budowę zjazdu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Dnia 7 września 2007 roku skarżący odebrał wezwanie do uzupełnienia wskazanego braku skargi.
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych niniejszego postępowania a pismem z dnia [...] roku poinformował Sąd, iż cofa niniejszą skargę. Powodem tego oświadczenia było przeświadczenie skarżącego, iż twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę są twierdzeniami Sądu.
Z uwagi na powyższe Sąd pismem z dnia [...] roku poinformował skarżącego, iż odpowiedź na skargę nie jest orzeczeniem sądowym w związku z tym nie zawiera ono rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wezwał więc ponownie skarżącego do podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy podtrzymuje wniesiona skargę, czy tez ją cofa.
Zarządzeniem z dnia 30 października 2007 roku Referendarz Sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w związku z czym Sąd ponownie zarządzeniem z dnia 20 listopada 2007 roku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to skarżący odebrał dnia 23 listopada 2007 roku.
Skarżący pismem z dnia 24 listopada 2007 roku zatytułowanym "zażalenie" oświadczył, iż jego warunki materialne nie pozwalają na zakładanie sprawy sądowej w związku z tym wnosi o anulowanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
Sąd pismo to potraktował jako wniosek o przyznanie prawa pomocy i przekazał go Referendarzowi Sądowemu do rozpoznania.
Pismem z dnia 5 grudnia 2007 roku Z.T. poinformował Sąd, iż podtrzymuje swoje oświadczenie o wycofaniu skargi zawarte w piśmie z dnia 18 października 2007 roku.
Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2007 roku pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne jakim powinna odpowiadać skarga. Taką bezwzględną przesłanką procesową zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 w zw. z art. 220 § 1 i art. 212 p.p.s.a. jest także uiszczony wpis sądowy. Tylko przy skutecznie wniesionej skardze można badać możliwości skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego a także możliwość umorzenia postępowania przed Sądem Administracyjnym z powodu uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu przez organ administracji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero po wszczęciu postępowania. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (por. wyrok NSA z 16 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2174/04). W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd administracyjny może rozpatrzyć wniosek o cofnięcie skargi dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego przez skarżącego (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990/4/207 z glosą aprobującą; Tarno J.P. OSP 1990/4/207).
W związku z tym w przedmiotowej sprawie badanie przesłanek umorzenia postępowania ze względu na oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi poprzedzono kontrolą przesłanek procesowych wniesionej skargi.
Zgodnie z wskazanym wyżej art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wpis sądowy jest opłatą w rozumieniu art. 220 § 1 w zw. z art. 212 p.p.s.a. Konsekwencją wymienionych przepisów jest zapis zawarty w art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., z którego wynika, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis sądowy ażeby zgodnie z przytoczonym art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd mógł podjąć czynności na skutek wniesienia tych pism.
Na podstawie zacytowanych wyżej przepisów zarządzeniami z dnia 4 września 2007 roku oraz 20 listopada 2007 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Wyżej wskazany odpis zarządzenia z dnia 20 listopada 2007 roku wzywający do uiszczenia wpisu został doręczony Z. T. w dniu 23 listopada 2007 roku, a zatem ostatnim dniem do uiszczenia przedmiotowego wpisu był dzień 30 listopada 2007 roku.
Z ustaleń Sądu wynika także, iż skarżący mimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uiścił wpisu sądowego w wysokości 100 złotych. Nadmienić również należy, iż pomimo kolejnego zarządzenia Referendarza Sądowego (z dnia 13 grudnia 2007 roku) pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Sąd uznał za niecelowe wzywanie skarżącego po raz trzeci do uiszczenia wpisu sądowego w sytuacji gdy skarżący mimo prawidłowych wezwań nie uzupełnia braków formalnych wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Twierdzenie to uzasadniają również okoliczności danej sprawy wskazujące, iż faktyczną wolą skarżącego jest zakończenie niniejszego postępowania, świadczy o tym dwukrotnie składane oświadczenie o cofnięciu przedmiotowej skargi.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.