Uzasadnienie
A.H., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezesa "S" Spółki z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania kopii faktur wystawionych od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. za usługi pogrzebowe, których dotyczyły oraz informacji dotyczących osób zmarłych – wykazu imion i nazwisk osób zmarłych wraz z datami zgonu.
Z akt sprawy oraz treści pism procesowych stron wynika, iż wniosek o udostępnienie wskazanej wyżej informacji publicznej został złożony do "S" Spólki z o.o. dnia 11 stycznia 2017 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżącemu udzielono odpowiedzi w formie zwykłego pisma, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.
Po wniesieniu dnia 8 lutego 2017 r. skargi (data stempla pocztowego, k. 10 akt sądowych), dnia 20 lutego 2017 r. (k. 34 akt sądowych) udostępniono skarżącemu przesyłką kurierską żądaną informację publiczną.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego cofnął wniesiona skargę, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zdaniem pełnomocnika udostepnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło w dniu poprzedzającym wniesienie pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi.
Z kolei w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. profesjonalny pełnomocnik Spółki, przeciwko której skarga została skierowana, nie zgodził się z podaną przez pełnomocnika skarżącego datą udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazując, iż nastąpiło to w dniu 20 lutego 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, przy czym jej cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przez przyznanie stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Warszawa 2007, Wyd. Prawnicze LexisNexis, s. 872).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego pismem procesowym z dnia [...] marca 2017 r. cofnął skargę, przy czym Sąd nie dopatrzył się przesłanek, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W sprawie nie zachodzi ryzyko, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skoro wola skarżącego jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca, z tej racji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 postanowienia.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż w razie cofnięcia skargi stronie przysługuje jedynie zwrot uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przypadku cofnięcia skargi stronie nie przysługuje natomiast zwrot innych, poniesionych kosztów postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2016r., sygn. akt I OZ 814/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo takie przysługuje stronie z mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. jedynie w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzn. w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ w trybie tzw. autokontroli), przy czym uznać należy, iż pełnomocnik skarżącego jako profesjonalista z pewnością zdawał sobie sprawę z opisanych wyżej skutków procesowych złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi. Z powyższych względów orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.
Z kolei rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.