Uzasadnienie
Fundacja [...] (dalej: "skarżąca") złożyła pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, wskazując na naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej;
- 2) zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że jednym z jej głównych celów statutowych jest pomoc przedsiębiorcom oraz osobom ubiegającym się o taki status. W tym celu skarżąca m.in. buduje bazę danych mającą służyć analizie dotychczasowych problemów i rozwiązań związanych z pomocą tymże podmiotom. Jeden z projektów skarżącej obejmuje m.in. badanie wpływu epidemii Covid-19 na trudności związane z zakładaniem i prowadzeniem działalności gospodarczej. Biorąc to pod uwagę, na podstawie u.d.i.p., skarżąca wniosła do Wójta Gminy wniosek o udzielenie następujących informacji: 1/ Czy organ oferował szczególne formy udzielania pomocy przedsiębiorcom prowadzącym działalność na podległym organowi terenie? Jeśli tak to jakie formy pomocy były oferowane?; 2/ Ile wniosków o udzielenie takiej pomocy wpłynęło w roku 2020 oraz 2021?; 3/ W jakiej wysokości organ zabezpieczył budżet na podobne działania w 2022 roku?
Wniosek został złożony drogą elektroniczną na adres [...] wskazany na stronie internetowej organu. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła w jakim celu chce pozyskać ww. dane, wskazała na jedną z możliwych dróg ich udostępnienia, a także podała dane identyfikujące fundację.
Przywołując art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. skarżąca wskazała, że nie została powiadomiona w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku.
Bez wątpienia bezczynność organu stanowi znaczące utrudnienie w wykonywaniu działalności statutowej fundacji.
Wyjaśniła przy tym, że wnioskiem pisemnym w myśl u.d.i.p. uznać należy przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15 oraz z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15).
Jednocześnie zaznaczyła, że skutki błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP), nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14).
Podsumowując skarżąca wskazała, że nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, nie może obciążać wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15). Wypada ponadto zaznaczyć, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi ostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., I OSK 1924/16).
Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oraz odstąpienie od obciążania kosztami postępowania.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek udzielono pismem z dnia [...] stycznia 2023 r., przesłanym na adres skarżącej wskazany w e-mailu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że dokonał bardzo szczegółowych sprawdzeń, z których wynika, że korespondencji zawierającej wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2022 r. w roku 2022 nie doręczono Gminie. Konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz organizacja obsługi technicznej poczty elektronicznej organu zostały tak zorganizowane aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany na stronach tutejszego Urzędu Gminy adres elektroniczny. Oficjalne systemy kształtowania i obsługiwania przez Gminę oficjalnych systemów służących do komunikacji z przedmiotową Jednostką Samorządu Terytorialnego zostały tak zorganizowane, że w tym zakresie brak jest możliwości występowania jakichkolwiek błędów czy nieprawidłowości. W konsekwencji nie jest możliwym aby organ nie odebrał lub nie odczytał przedmiotowego wniosku wysyłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej.
Organ przedłożył notatkę służbową sporządzoną przez podmiot zajmujący się obsługą informatyczną Urzędu Gminy. Zdaniem organu, na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż z nieznanych orangowi przyczyn powyższa skarga została przesłana na adres Gminy po upływie ponad 11 miesięcy od daty złożenia wniosku o udzielenie informacji, który został wskazany w skardze. O zakresie zainteresowania organ w rzeczywistości dowiedział się dopiero wraz z przekazaniem mu skargi na bezczynność. Organ podkreślił też, że odpowiedź na wniosek została udzielona niezwłocznie w terminie ustawowym.
Ponieważ odpowiedź została udzielona niezwłocznie po doręczeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej i z przyczyn wyżej opisanych, organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast stosownie do brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Niniejsza skarga dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2022 r. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji. Sąd uznał, że zawarty w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. wniosek był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W doktrynie i orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że "informację publiczną" stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22 czerwca 2016 r., IV SAB/Po 34/16, WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 sierpnia 2011 r., II SAB/Rz 27/11, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 października 2011 r., II SAB/Gd 42/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).
W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca wymienił rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje publiczne. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zatem wnioskowana informacja stanowi informację publiczną a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.
W przypadku skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art.
3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej, nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).
Należy zaznaczyć, że warunkiem udzielenia informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie organowi wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej. Wprawdzie ustawodawca nie sprecyzował bliżej formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, to nie zmienia to faktu, że dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony organowi, to nie można mu zarzucać bezczynności. Podkreślić przy tym należy, że ciężar wykazania doręczenia - złożenia wniosku - w razie zaistnienia sporu co do tego faktu - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2016 r., I OSK 1187/16, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2017 r., II SAB/Sz 162/16, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom organu, że wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2022 r., nie został organowi doręczony. W tej kwestii należy podnieść, że adres mailowy adresata wskazany we wniosku ([...]) jest tożsamy z adresem widniejącym w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej Gminy, z pewnością więc nie było pomyłki w adresie. Z kolei załączony do skargi wniosek o udzielenie informacji publicznej został wydrukowany z folderu "wysłane", w którym przechowywane są tylko elementy wysłane. O fakcie wysłania tej wiadomości świadczy też notka w stopce strony wydruku tej wiadomości, gdzie wskazano na adres strony internetowej programu dotyczącego poczty elektronicznej, z którego wynika, że wiadomość ta znalazła się w folderze elementów wysłanych. Jeśli wiadomość nie zostanie pomyślnie wysłana, to może się znaleźć, w zależności od oprogramowania, w folderze "skrzynka nadawcza", czy w "kopiach roboczych".
Skoro więc wiadomość została umieszczona w folderze "wysłane", to należy uznać, że została ona wysłana prawidłowo. Ponadto nie było obowiązkiem skarżącego żądanie potwierdzenia otrzymania wiadomości przez organ, zwłaszcza że nie każdy program pocztowy oferuje taką możliwość. Skarżąca wykazała zatem okoliczność doręczenia - złożenia wniosku. Trzeba też pamiętać, że nawet brak we wszystkich folderach programu poczty elektronicznej, którym posługuje się organ, wiadomości zawierającej przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie dowodzi faktu jego niedoręczenia, skoro wiadomość taka mogła zostać usunięta, na przykład na skutek pomyłki.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Z przepisów u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca decyduje o sposobie i formie udostępnienia informacji publicznej.
Skoro zatem skarżąca w rozpoznawanej sprawie złożyła pisemny wniosek drogą elektroniczną, to organ zobowiązany był do udostępnienia żądanej informacji również drogą elektroniczną na podany przez wnioskodawcę adres skrzynki podawczej.
Z odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ oraz jego pisma z dnia [...] stycznia 2023 r. wynika, że skarżącej udzielono informacji w pełnym, wnioskowanym przez nią zakresie w dniu [...] stycznia 2023 r. W sytuacji zatem, gdy zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W analizowanej sprawie wobec udzielenia skarżącej wnioskowanej informacji publicznej przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zostało umorzone.
Okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazują, że załatwienie wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nastąpiło z przekroczeniem terminów określonych w art. 13 u.d.i.p., jednakże w ocenie Sądu naruszenie przepisów prawa nie miało rażącego charakteru, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.
Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, CBOSA). Jak już wyżej wskazano, dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że nieudostępnienia w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W tym zakresie uwzględniono uiszczony wpis od skargi - 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz 120 zł kosztów zastępstwa procesowego skarżącej Fundacji przez adwokata. Odstępując w części od zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika, Sąd kierował się treścią art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z nim sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zawarte w tym przepisie określenie "w szczególności" świadczy o tym, że może on mieć także zastosowanie w innych okolicznościach.
W ocenie Sądu, "uzasadnionym przypadkiem" jest sprawa sądowoadministracyjna, w której wystąpiły m.in. okoliczności takie jak: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyroki: WSA w Kielcach z 26 marca 2020 r., II SAB/Ke 7/20, WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r., II SAB/Ol 3/20, CBOSA). Zdaniem Sądu, zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie było uzasadnione. Sądowi z urzędu (z CBOSA) znany jest fakt występowania przez skarżącą Fundację w szeregu innych sprawach na terenie kraju, w których inicjowała postępowania przed sądami administracyjnymi w bardzo zbliżonych stanach faktycznych - objętych jednolitą regulacją prawną i na podstawie podobnej treści skarg, będąc reprezentowaną przez tego samego pełnomocnika (zob. przykładowo wyroki: WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2022 r., II SAB/Lu 110/22, WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2022 r., II SAB/Bk 99/22, z dnia 12 września 2022 r., II SAB/Bk 68/22, z dnia 21 grudnia 2022 r., II SAB/Bk 108/22, z dnia 16 grudnia 2022 r., II SAB/Bk 109/22, z dnia 2 grudnia 2022 r., II SA/Bk 103/22, WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2022 r., II SAB/Łd 95/22, WSA w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2022 r., II SAB/Rz 54/22, z dnia 20 grudnia 2022 r., II SAB/Rz 172/22, WSA w Kielcach z dnia 21 września 2022 r., II SAB/Ke 60/22, z tego samego dnia II SAB/Ke 67/22, z dnia 16 grudnia 2022 r., II SAB/Ke 103/22, z tego samego dnia II SAB/Ke 108/22, II SAB/Ke 100, z dnia 6 grudnia 2022 r., II SAB/Ke, WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2023 r., III SAB/Gd 197/22).
Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że okoliczności rozpoznawanej sprawy - nieskomplikowanej merytorycznie, chociażby z uwagi na swoją powtarzalność, stanowią o braku zasadności obciążania organu pełnymi kosztami zastępstwa procesowego skarżącej Fundacji, co mieści się w pojęciu szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.