Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2012 r. inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], podczas której stwierdził brak uiszczenia przez kontrolowanego kierowcę opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260).
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. K.N. został zawiadomiony przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu z urzędu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.
Pismem z dnia [...] marca 2013 r. roku K.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż właściwym miejscowo do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych znajduje swoje uregulowanie w rozdziale 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a..
Zgodnie z treścią art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa natomiast art. 13 § 2 p.p.s.a. w myśl którego, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (§ 3).
Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał w dniu 18 kwietnia 2011 r. rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89/11 poz. 506). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. poz. 604), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Sprawy objęte tym przekazaniem dotyczą - zgodnie z art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – nałożenia kar pieniężnych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, które szczegółowo określone zostały w załączniku nr 3, a dotyczących:
- 1) naruszenia ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne,
- 2) naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób,
- 3) naruszenia przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych i przewozów kabotażowych,
- 4) naruszenia przepisów o przewozie odpadów,
- 5) naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku,
- 6) naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju,
- 7) naruszenia przepisów o używaniu innych urządzeń pomiarowo-kontrolnych,
- 8) naruszenia innych przepisów.
Skarga K.N. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie dotyczy nałożenia którejkolwiek z kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 a ustawy o transporcie drogowym i w załączniku nr 3 do tej ustawy, ale kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm. dalej jako u.d.p.). Takie kary to naruszenie warunków wynikających z przepisów ustawy o drogach publicznych i nie mieści się w żadnych z przepisów wymienionych w art. 92 a ustawy o transporcie drogowym.
Wobec powyższego mając na uwadze cytowany wyżej art. 13 § 2 p.p.s.a., niniejsza sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie z art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b ustawy o transporcie drogowym organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. Zatem sądem właściwym miejscowo do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Podkreślić należy, iż wyjaśnić przepisy o właściwości miejscowej mają charakter bezwzględnie obowiązujący, przez co właściwość miejscowa sądu nie zależy od woli strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze tutejszy Sąd, na podstawie przytoczonych przepisów stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.