Uzasadnienie
A.F. wniósł skargę na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie organizacji komunikacji miejskiej.
Postanowieniem z dnia 29 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę A.F. jako niedopuszczalną.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie wniesienia skargi kasacyjnej i związanych z nią wymogach, został doręczony skarżącemu w dniu 5 listopada 2021 r. (k.35).
A.F. wniósł od przedmiotowego postanowienia, sporządzoną osobiście, skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który następnie przekazał skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W sprawie niniejszej A.F. złożył skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W takiej sytuacji za datę wniesienia skargi kasacyjnej uważa się datę nadania skargi przez NSA do właściwego sądu administracyjnego. NSA w Warszawie przekazał skargę A.F. w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia z uzasadnieniem (tj. 5 listopada 2021 r.) a tym samym zachowany został termin na wniesienie skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 p.p.s.a.
W dalszej kolejności wskazać należy, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 § 1, 2 p.p.s.a.)
Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2 i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie.
Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, M. Pr.
z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421).
Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż sporządzona samodzielnie przez A.F. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osobę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną.
Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.