Uzasadnienie
G.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga dotyczyła postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], została złożona w dniu 17 stycznia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta skierował do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta w zakresie rozpoznania złożonego wniosku o przywrócenie terminu, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Na powyższe wezwanie skarżący nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności skargi.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do zakresu właściwości sądów administracyjnych, obejmującego kontrolę działalności administracji publicznej, należy orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego paragrafu (m.in. w sprawach dotyczących wydania postanowienia, na które przysługuje zażalenie).
Kwestia terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej została uregulowana w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W przypadku niestosowania się organów administracyjnych do tych regulacji strona dysponuje środkiem prawnym w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Wniesienie takiego zażalenia do organu wyższego stopnia jest niezbędnym warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy bowiem zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, str. 835; wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2008 r., II SAB/Ol 28/07, LEX nr 340131). Zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jako warunek dopuszczalności skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, powinno poprzedzać wniesienie skargi.
Skarżący wezwany do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na Prezydenta Miasta w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie w terminie wniosku o przywrócenie terminu nie wykazał, aby złożył taki środek prawny. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście dnia 17 marca 2014 r. termin wyznaczony do jego wykonania upłynął bezskutecznie z dniem 24 marca 2014 r.
Z uwagi na to, że skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi do Sądu złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta, zgodnie z rygorem zawartym w wezwaniu skutkuje to uznaniem, iż zażalenie to nie zostało wniesione.
Brak wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie w administracyjnym toku instancji oznacza niespełnienie wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. wymogu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 158) i dlatego nie mogła ona zostać rozpoznana pod względem merytorycznym.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.