Uzasadnienie
I.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Podała m.in., że w dniu 12 grudnia 2014 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, które do czasu sporządzenia skargi nie zostało jej zdaniem rozpatrzone przez Kolegium. Skarga została nadana przesyłką pocztową w dniu 12 marca 2015 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do którego wpłynęła następnego dnia, tj. 13 marca 2015 r.
Równocześnie ze skargą I.K. wezwała osobnym pismem Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaistniałą jej zdaniem bezczynnością tego organu. Dodatkowo skarżąca przesłała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenie na niezałatwienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższej sprawy, wniesione w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a. Pismo to w dniu 17 marca 2015 r. zostało przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Skarga I.K. została przesłana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 13 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, iż odwołanie skarżącej od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2014 r. zostało przez Kolegium rozpatrzone decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Decyzja ta została przesłana skarżącej dnia 5 marca 2015r., która nie podjęła jej w terminie, wobec czego przesyłka wróciła w dniu 24 marca 2015r. do Kolegium i została uznana za skutecznie doręczoną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zastosowanie znajduje art. 37 § 1 k.p.a., w myśl którego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W świetle powyższej regulacji dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego (które w myśl art. 17 pkt 1 k.p.a. jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego) zależy od poprzedzenia jej opisanym wyżej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca wystąpiła pod adresem SKO z takim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże uczyniła to równocześnie z wniesieniem skargi na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dniu 12 marca 2015 r.
Skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością organu na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. (podobnie jak zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie) w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie takiej możliwości czyniło by przepis art. 37 k.p.a. zupełnie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ – mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości – iluzorycznym i pozbawionym sensu. Regulacja art. 37 k.p.a., podobnie jak art. 52 p.p.s.a. wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co pozwoliłoby mu – w razie jego zasadności – na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości.
Tymczasem wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ. Podobnie – w odniesieniu do analogicznej instytucji zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. – wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 914/12, LEX nr 1336423.
Powyższa okoliczność skutkuje tym, iż złożona do sądu administracyjnego skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego okazała się niedopuszczalna, przez co nie mogła ona zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. Skutkowało to jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji, na podstawie wskazanego powyżej przepisu, orzeczono jak na wstępie.