Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. J.K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie, czy obiekty budowlane – garaż i wiata – na sąsiedniej nieruchomości, położonej w [...], wzniesione zostały na podstawie ważnego pozwolenia na budowę.
Dnia [...] października 2009 r. PINB przeprowadził oględziny nieruchomości, w trakcie których stwierdził, że na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], stanowiącej własność J.K., zostały wybudowane dwa obiekty: wiata drewniana z dachem spadzistym o wymiarach 6,50 m x 3,70 m x 2,88 m (do poddasza, do szczytu: 4,33m) oraz składzik na drewno o wymiarach ok. 5,50 m x 3,50 m x 2,80 m.
Kolejną czynnością podjętą w sprawie były następne oględziny obiektów przeprowadzone przez organ I instancji w dniu [...] czerwca 2011 r.
Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie budowy wiaty na drewno o wymiarach 5,50 m x 3,50 m (wysokość od 1,90 m do 2,80 m) na działce nr [...].
30 kwietnia 2012 r. J.K. wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłość postępowania prowadzonego przez PINB.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. organ II instancji uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył PINB dodatkowy 30-dniowy termin do załatwienia sprawy.
Dnia [...] listopada 2012 r. organ przesłuchał w charakterze świadka J.K.-B., natomiast w dniu [...] grudnia 2012 r. – E.T..
Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., wydanym na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) PINB nałożył na inwestora A.D. (przed zmianą nazwiska – A.G.) obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni określonych dokumentów związanych z budową wiaty na drewno o wymiarach 5,50 m x 3,50 m na działce nr [...] dokonanej bez wymaganego zgłoszenia.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. J.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., którą organ nakazał A.D. rozbiórkę obiektu budowlanego – drewnianego obiektu gospodarczego o wymiarach 6,50 x 3,70 m (wysokość 4,33 m) usytuowanego na działce nr [...]. W tej samej skardze zawarła zarzuty dotyczące sposobu działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2014 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest wyłącznie wskazana wyżej decyzja WINB czy też dodatkowo bezczynność lub przewlekłość działania organu lub organów administracji publicznej, w szczególności WINB bądź PINB, pod rygorem przyjęcia, że skarży wyłącznie decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2013 r.
W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2014 r. J.K. podała, że oprócz w/w decyzji WINB przedmiotem jej skargi jest również bezczynność WINB w przedmiocie samowoli budowlanej oraz przewlekłość postępowania PINB w tym samym przedmiocie.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 20 lutego 2014 r., na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), skarga J.K. została rozdzielona, wskutek czego przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego pod sygnaturą akt II SAB/Go 30/14, jest przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej.
W złożonej przez siebie skardze skarżąca zarzuciła, że PINB przez 4 lata nie zainicjował postępowania w sprawie samowoli budowlanych, nie informował jej o podjętych działaniach, a nadto, że pomimo zobowiązania A.D. do prawdomówności, zarówno on, jak i jego świadkowie świadomie wprowadzali Powiatowego Inspektora w błąd co do okoliczności "stworzonych" przez zainteresowanego samowoli budowlanych na przestrzeni ostatniej dekady. Skarżąca podkreśliła, że PINB w ogóle nie podjął żadnych działań w przedmiocie pozostałych samowoli budowlanych, nie wydał w tej materii żadnej decyzji ani postanowienia.
W odpowiedzi na skargę udzielonej dnia [...] marca 2014 r. PINB przedstawił tok przeprowadzonego przez siebie postępowania. Podał, że podczas przeprowadzania czynności kontrolnych stwierdził, iż na działce nr [...] przy granicy z działką sąsiednią o nr [...] zostały wybudowane następujące obiekty:
- 1) wiata drewniana z dachem spadzistym - wymiary: 6,50 x 3,70 m. Wiata posiada słupy drewniane, dach o konstrukcji drewnianej kryty dachówką ceramiczną. Brak jest fundamentów, podłoże gruntowe. Wiata z jednej strony przylega do istniejącego budynku inwentarskiego. Pomiędzy słupami kryta jest plandeką. Od przodu wiata jest otwarta - nie posiada bramy lub drzwi.
- 2) obiekt drewniany - składzik na drewno o wymiarach ok. 5,50 x 3,50 m. Spadek zadaszenia w kierunku ściany tylnej. Obiekt jest usytuowany pomiędzy budynkiem mieszkalnym a budynkiem inwentarskim. Obiekt od przodu jest otwarty, ściana tylna z cegły wapienno-piaskowej.
Następnie PINB wskazał, że postanowieniem z [...] marca 2013 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową drewnianego obiektu gospodarczego o wymiarach 6,50 x 3,70 m (wysokość 4,33 m) na działce nr [...] oraz nałożył na inwestora – A.D. - obowiązek przedstawienia w terminie do 15 lipca 2013 r.:
- - zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- - dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy - Prawo budowlane: czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane (potwierdzającym wpis osób pełniących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego), aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (złożone wedle określonego przepisami wzoru).
W związku z niedostarczeniem dokumentów umożliwiających legalizację, na podstawie art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorowi A.D. rozbiórkę obiektu budowlanego drewnianego obiektu gospodarczego o wymiarach 6,50 x 3,70 m (wysokość 4,33 m) na działce nr [...] - w drodze decyzji z [...] listopada 2013 r. znak [...]. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji decyzją z [...] grudnia 2013 r. [...]. Na rozstrzygnięcie WINB została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Następnie organ wskazał, że pismem z [...] czerwca 2012 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie budowy wiaty na drewno o wymiarach 5,50 x 3,50 m (wysokość od 1,90 m do 2,80 m) na działce nr [...]. W sprawie PINB wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie [...], gdyż – jak wskazał – wszelkie prowadzone czynności takie jak kontrole czy przesłuchania świadków obejmowały swoim zakresem obydwa obiekty (odnosiły się do różnych prac przeprowadzonych przez inwestora na przestrzeni lat).
W tej sprawie organ postanowieniem z [...] marca 2014 r. nałożył, na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), na inwestora A.D. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; projektu zagospodarowania działki lub terenu; dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2, tj.: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej; odpowiednich szkiców lub rysunków przedmiotowego obiektu.
Dalej organ podniósł, że oprócz wymienionych wyżej czynności w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych przeprowadził dnia [...] sierpnia 2012 r. na nieruchomości stanowiącej własność A.D., kontrolę na okoliczność szerszego zakresu robót budowlanych wskazanych przez skarżącą. Organ ustalił, że na działce nr [...] znajduje się obiekt inwentarski o wymiarach 9,86 x 12,80 m, który został przebudowany w ten sposób, że jego druga kondygnacja jest użytkowana jako mieszkalna natomiast parter wykorzystywany jest jako pomieszczenie gospodarcze. W ścianie szczytowej przebudowanego obiektu wykonano balkon na konstrukcji stalowej o wymiarach 1,90 x 3,30 m i wysokości od poziomu gruntu 2,40 m. W części przebudowanej wykonano również 4 otwory okienne oraz 1 otwór na drzwi i okno balkonowe. W związku z potrzebą uzupełnienia ustaleń tej kontroli, na dzień [...] marca 2014 r. PINB wyznaczył termin sprawdzenia na okoliczność ustalenia jakiego rodzaju konkretne roboty budowlane przeprowadził inwestor względem części przebudowanej na mieszkalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle natomiast art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Wedle art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – zwanej dalej "kpa", na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, warunkiem formalnym jej dopuszczalności jest poprzedzenie jej wniesienia do sądu administracyjnego, złożeniem zażalenia w trybie art. 37 kpa, przy czym nie ma znaczenia czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz stanowisko, jakie zajął w sprawie organ wyższego stopnia.
W przedmiotowej sprawie J.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej. Wniesienie skargi poprzedziło złożenie zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego, tj. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co oznacza, że wymóg formalny o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. został przez stronę skarżącą spełniony.
Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania została do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 nr 6, poz. 18 ze zm.).
Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie ma swojej definicji legalnej. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie i jednocześnie nie pozostaje w bezczynności co oznacza, że podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wymaganą w art. 12 kpa, ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w dążeniu do zakończenia postępowania w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12).
Przewlekłe prowadzenie postępowania może zostać również określone jako nieefektywne. W orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Wr 71/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przewlekłość postępowania zachodzi więc wtedy, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy.
Z kolei w odniesieniu do bezczynności w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Stosownie bowiem do art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 kpa, którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś § 3 określa terminy załatwiania spraw. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa).
Z bezczynnością mamy zatem do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W analizowanej przez Sąd niniejszej sprawie bez wątpienia doszło do znacznego przekroczenia ustawowo wyznaczonego terminu do załatwienia sprawy i zakończenia jej stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym. Wniosek strony o wszczęcie postępowania złożony został w dniu 24 sierpnia 2009 r. i pomimo upływu prawie pięciu lat sprawa nadal nie została zakończona. W toku postępowania J.K. wielokrotnie wystosowywała do PINB pisma, w których zarzucała przewlekłe prowadzenie postępowania (np. pismo z dnia [...] marca 2012 r., [...] lipca 2012 r., [...] lipca 2012 r., [...] października 2012 r., [...] listopada 2012 r., [...] sierpnia 2013 r.), wystąpiła również do WINB z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania i pomimo uznania przez WINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. zażalenia za uzasadnione i wyznaczenia 30-dniowego terminu do załatwienia sprawy, PINB nadal pozostawał w sprawie bezczynny nie wydając merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a co więcej – z ustaleń Sądu wynika, że do chwili obecnej postępowanie przed tym organem nie zakończyło się.
Ostatnią czynnością, jaką organ I instancji podjął w przedmiotowej sprawie było wydanie dnia [...] marca 2014 r. postanowienia, którym nałożył na inwestora A.D. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia wskazanych dokumentów, a mianowicie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; projektu zagospodarowania działki lub terenu; dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2, tj.: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej; odpowiednich szkiców lub rysunków przedmiotowego obiektu.
Niezależnie od przedmiotu zaskarżenia określonego w skardze J.K., tzn. przewlekłości postępowania, wszystkie wyżej omówione okoliczności powodują, że w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi ewidentna bezczynność organu o charakterze rażącym. Nie dość bowiem, że organ przez pięć lat nie zakończył prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania decyzją administracyjną, czym przekroczył wszystkie ustawowo określone terminy, to jeszcze na żadnym etapie postępowania nie poinformował strony o przyczynach niepodejmowania działań procesowych, ani o konieczności przedłużenia postępowania, do czego był zobowiązany przepisem art. 36 kpa.
W ocenie Sądu, pomimo, że skarżąca skierowała skargę na przewlekłość postępowania organu, Sąd rozpoznający sprawę był władny dokonać odmiennej oceny postępowania organu, kwalifikując je, w ramach normy prawnej wynikającej z art. 149 p.p.s.a., jako bezczynność organu. Takie uprawnienie sądu administracyjnego wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stwierdzając bezczynność organu, pomimo wniesionej skargi na przewlekłość postępowania, Sąd orzekał w ramach tej samej sprawy, albowiem podstawą orzekania był ten sam przepis prawa oraz ten sam stan faktyczny sprawy. Odmiennie natomiast ocenił Sąd postępowanie organu stwierdzając, że pozostawał w sprawie bezczynny.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku J.K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej wiaty na drewno o wymiarach 5,50 x 3,50 m w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.).
W myśl powołanego przepisu sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość zobowiązany jest jednocześnie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub też stany te co prawa wystąpiły lecz nie miały charakteru rażącego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 roku, I OSK 675/12; www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Jako rażące naruszenie przepisów art. 35 kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10; wyrok WSA w Gdańsku z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11; www.orzeczenia. nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że bezczynność PINB miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wymierzając organowi z urzędu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę w kwocie 500 zł, Sąd uznał, że jej wysokość pozostaje adekwatna do bezprawności działania organu.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.