Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017r. sygn. akt II SAB/Go 32/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę E.U. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego (ustanowionemu w ramach przyznanego prawa pomocy) w dniu 28 sierpnia 2017 r.
W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik adw. A.S. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia z tego tytułu, w związku z tym, że koszty sporządzenia opinii nie zostały uiszczone przez stronę w całości ani w części. Z kolei pismem z dnia [...] lipca 2017r. podtrzymała swój wniosek o przyznanie jej kosztów niepłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w ramach przyznanego mu prawa pomocy.
Mając na względzie wskazane okoliczności, po rozpatrzeniu wniosków pełnomocnika adw. A.S., Sad uznał, iż zasługują one na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Złożone przez pełnomocnika wnioski spełniają wymogi określone w § 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 – określanego dalej jako rozporządzenie). Na mocy § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłaty – stanowiące wynagrodzenie na rzecz pełnomocnika działającego z urzędu – w postępowaniu administracyjnym, w sprawach takich jak niniejsza, tj. innych niż sprawy, których przedmiotem jest należność pieniężna oraz rozstrzygnięć Urzędu Patentowego, wynosi 240 (dwieście czterdzieści) złoty.
W niniejszym postępowaniu, ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik, zapoznał się z aktami sprawy, sporządził ich fotokopie, a następnie wniósł pismo z dnia [...] lipca 2017 r. zawierającym także uzasadnienie, którym podtrzymał skargę, wnosząc o uznanie bezczynności organu, zobowiązanie go do wydania decyzji w sprawie w terminie 30 dni oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także udzielał wyjaśnień na wezwanie tut. Sądu. Wszystkie te czynności, w ocenie Sądu kwalifikować należy jako udzielenie pomocy prawnej z urzędu, a tym samym uznać należy, że pełnomocnikowi przysługuje z tego tytułu wynagrodzenie
Stosownie natomiast do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 (tj. w sprawie niniejszej 240 zł), nie mniej niż 120 zł.
Fakt złożenia złożonej z zachowaniem należytej staranności opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie bezsporny. Tym samym biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie w/w opinii wynosi 120 zł.
Jednocześnie Sąd przyznając adw. A.S. wynagrodzenie, zarówno w pkt 1 jak i 2 postanowienia, uwzględnił wszystkie okoliczności, o których mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Jednocześnie należności te zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%). Podkreślić należy w tym miejscu, że adwokat A.Ł. – Ł. prowadziła sprawę także w I instancji postępowania i otrzymał wynagrodzenie z tego tytułu, wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r.
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 2 i 3 i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzeczono jak w sentencji.