Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2022 r. P.C. zwrócił się do [...] Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. o udostępnienie – pocztą elektroniczną na podany przez niego adres – informacji publicznej w zakresie:
- 1) wszystkich uchwał podjętych przez Zgromadzenie Wspólników Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w okresie od [...] listopada 2021 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
- 2) protokołów z posiedzeń Zgromadzeń Wspólników Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w okresie od [...] listopada 2021 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
- 3) wszystkich uchwał podjętych przez Radę Nadzorczą Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w okresie od [...] listopada 2021 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
- 4) protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w okresie od [...] listopada 2021 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
- 5) wniosków o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków złożony w bieżącym roku do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wraz z wszelką korespondencją w tej sprawie do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek.
Dnia 13 maja 2022 r. P.C. wystąpił do Prezesa Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. z przedsądowym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na powyższy wniosek podnosząc, iż jeśli odpowiedź nie zostanie udzielona w terminie 7 dni od dnia wezwania, złoży skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Dnia 16 maja 2022 r. Przewodniczący Rady Nadzorczej Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. poinformował wnioskodawcę za pośrednictwem poczty elektronicznej, iż odpowiedź na wniosek zostanie wnioskodawcy udzielona bezpośrednio przez Spółkę.
Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. Prezes Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P.C. z dnia [...] kwietnia 2022 r., odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazując w uzasadnieniu, iż objęte wnioskiem protokoły i uchwały organów Spółki nie stanowią same w sobie informacji publicznej. Ponadto wnioskodawca nie wskazał celu udostępnienia żądanej informacji i nie przedłożył wyjasnień w kwestii, czy żądane informacje stanowić by miały informację publiczną podlegającą udostępnieniu.
Powyższa decyzja została w dniu 18 maja 2022 r. przesłana wnioskodawcy na podany przez niego adres poczty elektronicznej.
Dnia 30 maja 2022 r. P.C. wniósł za posrednictwem Prezesa Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ppkt a, d, e oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie w terminie 14 dni wnioskowanej informacji publicznej, przy jednoczesnym braku powiadomienia o przyczynach jej nieudostępnienia lub wydania decyzji w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej przez organ. Wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, a także o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., iż do daty wniesienia skargi, tzn. 30 maja 2022 r., nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek jak również decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji w ocenie skarżącego organ pozostaje w stanie bezczynności w załatwieniu powyższego wniosku.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż decyzja o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej została sporządzona w dniu [...] maja 2022 r., po czym została wysłana informacyjnie wnioskodawcy na adres jego poczty elektronicznej. Spółka nie miała bowiem wiedzy o jego adresie korespondencyjnym, na który decyzja mogłaby zostac doręczona. Skarżący nie zareagował w żaden sposób na powyższego maila. Wiedzę na temat adresu wnioskodawcy Spółka powzięła dopiero z treści skargi.
Następnie niezwłocznie, bo w dniu 1 czerwca 2022 r. decyzja została wnioskodawcy doręczona. Stąd też w ocenie organu nie mozna zarzucić mu bezczynności, albowiem niedoręczenie decyzji nastąpiło z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Ponadto obecnie decyzja została już wydana i doręczona, przez co w ocenie organu skarga jest bezprzedmiotowa i powinna zostać oddalona.
Ponadto pismem procesowym z dnia [...] lipca 2022 r. organ poinformował, iż w dniu 1 lipca 2022 r., na skutek ponownego rozpoznania sprawy, skarżącemu udzielono informacji publicznej w żądanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W zakresie tym przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga ta ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.
W analizowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).
Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Ponadto w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Definicję tę doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty przez użycie zwrotu "w szczególności". Sprawia to, że dostęp do informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich lub jest w ich posiadaniu.
Za takowe uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.
Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Prezes Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. co do zasady jest zgodnie z omawianą ustawą podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika z przedłożonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego, wskazana wyżej Spółka jest osobą prawną, w której całość udziałów należy do jednostki samorządu terytorialnego – Gminy [...]. Powstała w wyniku przekształcenia w trybie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 679 ze zm.) zakładu budżetowego [...] Wodociągi i Kanalizacja na podstawie uchwały Nr XXI/153/2011 Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2011 r. Jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej Spółki [...], przedmiotem jej działalności jest realizacja obowiązków wynikających z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.
Dz.U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm.), w szczególności zbiorowe zaopatrzenie w wodę pitną gminy oraz zbiorowe odprowadzanie i oczyszczanie ścieków z gminy. Przedmiot działalności Spółki mieści się zatem w zakresie zadań własnych gminy, wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.). Niezależnie od powyższego status Spółki jako podmiotu realizującego zadania publiczne i dysponującego majątkiem publicznym stanowił okoliczność bezsporną w niniejszej sprawie.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli natomiast informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.
W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
W rozpatrywanej sprawie Spółka otrzymała wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 20 kwietnia 2022 r., co potwierdza zamieszczona na wniosku pieczęć z datą wpływu. Czternastodniowy termin do udostępnienia informacji objętej żądaniem, bądź też udzielenia informacji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o innym terminie rozpatrzenia wniosku oraz powodach opóźnienia (np. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji), ewentualnie powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., rozpoczął bieg od dnia następnego, tzn. 21 kwietnia 2022 r. i upłynął z dniem 4 maja 2022 r. Od 5 maja 2022 r. Prezes Zarządu Spółki pozostawał w stanie bezczynności, jeśli chodzi o rozpatrzenie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, przy czym ów stan bezczynności ustał z dniem 1 czerwca 2022 r., tzn. w dniu przesłania skarżącemu drogą pocztową decyzji z dnia [...] maja 2022 r. Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika bowiem, iż do decyzji, o których mowa w ust. 1 (czyli m.in. o odmowie udostępnienia informacji publicznej), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż decyzje wydawane w sprawach dostępu do informacji publicznej, jak co do zasady wszystkie decyzje administracyjne wydawane w oparciu o unormowania k.p.a., wymagają doręczenia w sposób wskazany w k.p.a. (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, iż doręczenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej powinno nastąpić w trybie rozdziału 8, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 39 i następne), co w niniejszej sprawie nastąpiło dnia 1 czerwca 2022 r. Należy mieć przy tym na uwadze, iż skutki materialnoprawne oraz procesowe w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego związane są z prawidłowym doręczeniem (ogłoszeniem) decyzji stronie (pełnomocnikowi strony), o czym stanowi art. 110 k.p.a. Decyzja – jako indywidualny akt administracyjny o charakterze zewnętrznym, skierowany do konkretnego adresata – musi być zakomunikowana temu adresatowi w formie określonej przepisami prawa.
Byt prawny decyzji rozpoczyna się zatem od ujawnienia woli organu na zewnątrz przez skuteczne doręczenie decyzji. Nie można zatem przyjąć, że już samo wydanie decyzji administracyjnej jest równoznaczne z wprowadzeniem jej do obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2019 r., II OSK 641/19).
W rozpatrywanej sprawie decyzja o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej została sporządzona dnia [...] maja 2022 r., natomiast została ona przesłana adresatowi w dniu 1 czerwca 2022 r., przy czym organ nie usprawiedliwił zaistniałej zwłoki w sposób przekonujący. Odnosząc się do twierdzenia organu na temat braku wiedzy o adresie do doręczeń skarżącego należy wskazać, iż nie było przeszkód, aby podjąc próbę uzyskania tego adresu, zwracając się do skarżącego o jego podanie za pośrednictwem poczty elektronicznej, która była organowi znana, a czego nie uczyniono. Przesłanie skarżącemu decyzji zgodnie z przepisami k.p.a. o doręczeniach nastąpiło natomiast w dniu 1 czerwca 2022 r., a więc już po wniesieniu przez niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po jej wniesieniu, sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli w toku postępowania sądowego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności. W konsekwencji sąd nie może zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Postępowanie sądowe podlega wówczas umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Z uwagi zatem na fakt, iż w rozpatrywanej sprawie stan bezczynności Prezesa Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. ustał po dacie wniesienia skargi, postępowanie w zakresie zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
Odnosząc się do kwestii charakteru informacji objętej złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem wskazać należy, iż na etapie skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości wydanej przez organ decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy organ wydał decyzję odmowną w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ocena charakteru żądanej informacji jest możliwa w toku kontroli instancyjnej, a następnie kontroli sądowej ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż jak wynika z pisma procesowego organu z dnia [...] lipca 2022 r. oraz załączonego do niego wydruku maila przesłanego skarżącemu, na skutek ponownego rozpoznania sprawy Prezes Zarządu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. zakwalifikował żądaną informację jako informację publiczną, po czym udostępnił ją skarżącemu dnia 1 lipca 2022 r. w sposób wskazany we wniosku (tzn. na podany adres poczty elektronicznej).
Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Z rażącym charakterem bezczynności mamy więc do czynienia, gdy okres zaniechania jest długotrwały, jest ono celowe, uporczywe, wynika z niepodlegających akceptacji przyczyn.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W ocenie Sądu stan bezczynności organu nie miał charakteru długotrwałego i nie był podyktowany uporczywym zaniechaniem, złą wolą czy też jaskrawym lekceważeniem prawa. Na stan ten (jak już wyżej wskazano) składała się zwłoka w podjęciu czynności w odniesieniu do wniosku skarżącego w okresie od 5 do 16 maja 2022 r., a także zwłoka polegająca na braku działań celem ustalenia adresu do doręczenia skarżącemu wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] maja 2022 r. Jednakże niezwłocznie po uzyskaniu tego adresu (wynikającego z treści wniesionej skargi), decyzja została skarżącemu przesłana zgodnie z przepisami k.p.a. w dniu 1 czerwca 2022 r., przez co zaistniały w niniejszej sprawie stan bezczynności ustał.
W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że opisywana bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.
Z kolei zawarte w pkt III sentencji wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.). W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o obciążenie skarżącego kosztami postępowania, zwłaszcza że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie wyjątków od tej zasady, opisanych w art. 206 czy art. 208 p.p.s.a.