Uzasadnienie
M.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej odnośnie uchylenia decyzji nr [...].
Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie II SO/Go 14/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał M.N. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka jako pełnomocnika skarżącego wskazała adwokata K.Ł..
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę M.N..
Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. adwokat K.Ł. uznając, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o niecelowości wniesienia takiej skargi, oświadczając jednocześnie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w żadnej części. Wniósł też o zasądzenie zwrotu kwoty 255 zł, jako kosztów dojazdu do skarżącego przebywającego w Zakładzie Karnym.
W uzasadnieniu wniosku adwokat K.Ł. wskazał, iż zapoznał się zaktami sprawy, dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego pod kątem zweryfikowania zasadności sporządzania skargi kasacyjnej, a ponadto udzielił stronie porady prawnej dotyczącej wyjaśnienia zagadnienia prawnego związanego z procedurą zaskarżania bezczynności organów. W kwestii zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż M.N. pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., adresowanym do ORA, zażądał osobistego kontaktu z wyznaczonym pełnomocnikiem w Zakładzie Karnym. Wobec powyższego substytut pełnomocnika w osobie adwokata S.K., udał się do wskazanego zakładu karnego celem spotkania ze stroną. Efektem spotkania było wyrażenie zgody przez M.N. na odstąpienie od sporządzania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
W kwestii wysokości kosztów dojazdu pełnomocnik wyjaśnił, iż ich wyliczenia dokonano w oparciu o wskaźniki zawarte w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), wskazując, iż koszt przejechania 1 km dla samochodów powyżej 900 cm 3 pojemności silnika wynosi 0,8358. uwzględniając odległość w obie strony z Gorzowa Wlkp. (306 km) łączny koszt dojazdu wyniósł 255 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz uzyskania zwrotu niezbędnych wydatków, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - zwanym dalej rozporządzeniem). § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, jednak nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na fakt, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, tym samym przysługująca adwokatowi stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 zł, a dla adwokata który nie prowadził sprawy w II instancji -180 zł.
Z przedłożonych przez adwokata K.Ł. dokumentów wynika, że działając za pośrednictwem substytuta - adwokata S.K. - poinformował M.N. o prawidłowości wydanego przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi, skutkiem czego było złożenie oświadczenia przez skarżącego o odstąpieniu od sporządzania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie (k. 32 akt sprawy). Oznacza to, że pełnomocnik wykonał usługę prawną na rzecz skarżącego, mieszczącą się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej, za którą przysługuje pełnomocnikowi z urzędu prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia. Ponadto pełnomocnik złożył również oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia, że ww. koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Stąd wniosek pełnomocnika w zakresie pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało uznać za uzasadniony.
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie wniosek pełnomocnika o zwrot wydatków w wysokości 225 zł, stanowiących - zdaniem wnioskodawcy - koszt dojazdu do skarżącego.
Stosownie bowiem do treści § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata, a więc wydatki realnie poniesione i potwierdzone stosownym dokumentem. Z tym pojęciem z pewnością nie można utożsamiać ryczałtu, zaś przedłożenie kopii dowodu rejestracyjnego samochodu substytuta pełnomocnika, nie może zostać uznana za dokument potwierdzający faktyczny wydatek na dojazd do Zakładu Karnego, w którym skarżący przebywał (vide: postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt l SA/Wr 22/09, z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt l SA/Wr 1795/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, wysoki stopień rygoryzmu, z jakim należy oceniać wnioski o przyznanie wynagrodzenia należnego adwokatom z urzędu jest uzasadniony faktem, iż wynagrodzenie pełnomocnika obciąża Skarb Państwa, zaś wszelkie wydatki z tego źródła winny być dokonywane ze szczególną ostrożnością z uwagi na dbałość o stan finansów publicznych (vide: postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.