Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2015r. (data wpływu do organu) D.B. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie jej skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej m.in. w sprawie braku środków na sfinansowanie leczenia stomatologicznego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.). Ponadto wskazał, iż Wojewoda nie jest właściwy do rozstrzygania w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267).
Skoro przedmiotem niniejszej skargi jest przewlekłość postępowania organu administracji publicznej, wyjaśnić należy, iż środkiem zaskarżenia, wskazanym w art. 52 § 1 p.p.s.a. - jest zażalenie do organu wyższego stopnia, o którym stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 37 § 1 k.p.a. stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami k.p.a. oraz w sytuacji, gdy wyżej wymieniony organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy.
W przedmiotowej sprawie D.B. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie jej skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej m.in. w sprawie braku środków na sfinansowanie leczenia stomatologicznego. Przed wniesieniem skargi do Sądu nie złożyła ww. zażalenia do organu wyższego stopnia, jakim w niniejszej sprawie jest Minister Pracy i Polityki Społecznej.
Tym samym należało stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. Zatem złożenie skargi przez D.B. uznać należało za przedwczesne, a jej rozpoznanie na tym etapie za niemożliwe. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.