Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. W.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż w dniu 2 sierpnia 2013 r. złożył podanie zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: ilości aktualnie prowadzonych spraw sądowych przeciw Gminie z roszczeniami finansowymi oraz datami ich rozpoczęcia oraz jaka jest łączna kwota w/w roszczeń wobec Gminy. Jak podał skarżący, do dnia złożenia skargi nie uzyskał od organu odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Organ poinformował, iż zgodnie ze wskazaną we wniosku formą przekazania informacji w dniu 21 sierpnia 2013 r. sporządzona została odpowiedź, która w dniu 23 sierpnia 2013 r. została doręczona skarżącemu. Organ przyznał, iż pozostawał ze zwłoką w udzieleniu informacji, ale ostatecznie odpowiedź została udzielona we wnioskowanym zakresie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 września 2013 r. W.K. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony W.K., na adres wskazany przez niego w skardze, w dniu 10 września 2013 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis.
Zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 4 września 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego – W.K. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wskazując jednocześnie na siedmiodniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać wykonany, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 14 akt) wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został prawidłowo doręczony skarżącemu w sposób zastępczy - przesyłkę odebrał dorosły domownik (według adnotacji doręczyciela – D.K.). Powyższą formę doręczenia przewiduje treść art. 72 p.p.s.a., zgodnie z którą jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Doręczenie w/w przesyłki nastąpiło skutecznie w dniu 10 września 2013 r., a zatem termin, w którym był on zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął w dniu 17 września 2013 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony, w terminie tym nie został również złożony wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.