Uzasadnienie
Z. i M.G. złożyli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym w celu wyegzekwowania od zobowiązanego M.B. prawomocnej decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...], nakazującej wykonanie rozbiórki obiektu małej architektury łuku z kamienia polnego, wybudowanego na działce nr ewid. [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że PINB nie zleca rozbiórki łuku z kamienia polnego, pomimo nakazu dokonanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB).
Odpowiadając na skargę PINB opisał przebieg prowadzonego w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2008r. wpłynęło do niego pismo skarżących o ponaglenie rozbiórki łuku z kamienia polnego. W związku z powyższym pismem WINB pismem z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] stwierdził zasadność skargi Z. i M.G. i zobowiązał PINB do bezzwłocznego podjęcia dalszych czynności w celu wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją o nakazie rozbiórki z dnia [...] sierpnia 2001 r.
PINB wyjaśnił ponadto, iż w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2009r. ustalono, że łuk z kamienia polnego usunięty został z miejsca na który wydany był obowiązek wykonania rozbiórki i przesunięty o około 32 cm w stronę ogrodu. W związku z tym w dniu [...] marca 2009r. wydał decyzję nr [...] umarzającą prowadzone postępowanie egzekucyjne w sprawie obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie przedmiot skargi stanowiła bezczynność PINB w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym w celu wyegzekwowania od zobowiązanego M.B. prawomocnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...], nakazującej rozbiórkę obiektu małej architektury -- łuku z kamienia polnego, położonego na działce nr ewid. [...].
W związku z tak określonym przedmiotem sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, a mianowicie, gdy sprawa powinna zostać zakończona:
- - decyzją administracyjną;
postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty;
- - postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie.
Zgodnie z art. 6 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w przypadku bezczynności wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku służy skarga do organu wyższego stopnia, a na postanowienie oddalające tę skargę zażalenie, w konsekwencji zaś zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyroku z dnia 22 marca 2007r, II OSK 1588/06 (dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), podkreślił, że "podmioty wymienione w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie są stronami postępowania egzekucyjnego i na mocy wymienionego przepisu służy im wyłącznie uprawnienie, w przypadku bezczynności wierzyciela, do wniesienia skargi do organu wyższego stopnia i tylko w tym wąskim zakresie podmioty te uczestniczą w postępowaniu obejmującym bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności nakierowanych na wyegzekwowanie od zobowiązanego nałożonego tytułem wykonawczym obowiązku. Z uregulowania tego nie można wyprowadzić tezy, iż podmioty zainteresowane przeprowadzeniem egzekucji, w tym te, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją nakładającą obowiązek mają przymiot strony w postępowaniu egzekucyjnym.
Podmioty te nie mają legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu egzekucyjnym i zaskarżania wydawanych w nim postanowień, a ich uprawnienia są limitowane treścią art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co determinuje również możliwości składania skarg do sądu administracyjnego".
Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia, a zatem podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznania zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienie skargi. Z treści tych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje.
W ocenie NSA "w świetle treści art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. zachowało swą aktualność dotychczasowe orzecznictwo przyjmujące, iż w świetle art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego l instancji polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Wa 138/02, ONSA 2004, nr 2, póz.
89) bowiem uregulowanie to dopuszcza wyłącznie skargę na bezczynność organu w przypadku pozostawania w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służy zażalenie, nie zaś przypadków pozostawania przez organ egzekucyjny w zwłoce w dokonywaniu czynności egzekucyjnych. Omawiana regulacja (art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a.) stwarza jedynie podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia w wydawaniu postanowienia o jakim mowa w tym przepisie bądź nierozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające uwzględnienia skargi, natomiast z regulacji tej dla tych podmiotów nie wypływa uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność wierzyciela w przypadku niepodejmowania przez niego czynności egzekucyjnych nawet wówczas, gdy organ wyższego stopnia wydał postanowienie nakazujące dokonanie takich czynności".
Podzielając wskazaną wyżej argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślić należy, iż w rozpatrywanej sprawie skarżącym przysługiwały środki przewidziane w art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z czego skorzystali albowiem złożyli skargę (pismo z dnia [...] września 2008r.) do organu wyższego stopnia (WINB) na bezczynność PINB w podejmowaniu czynności zmierzających do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, natomiast wobec treści art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a niedopuszczalna była skarga na bezczynność organu egzekucyjnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miał natomiast znaczenia fakt niewydania przez WINB postanowienia w sprawie skargi skarżących z dnia [...] września 2008r. Ta okoliczność może być bowiem przedmiotem ewentualnej skargi na bezczynność organu wyższego stopnia w wydawaniu postanowienia o jakim mowa w art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. O zwrocie skarżącym kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł uwzględniając treść art. 232 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.