Uzasadnienie
D.O. wystąpił ze skargą na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej, polegającą na nieprzekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jego odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 27 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378 ze zm.).
Przy czym Dyrektor tego ośrodka nie działał jako samodzielny organ, a jedynie z upoważnienia Burmistrza. Przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378 ze zm.) przyznały bowiem organowi wykonawczemu gminy (art. 2 pkt 9 i 10 tej ustawy) uprawnienie do powierzania zadań organu właściwego wierzyciela oraz organu właściwego dłużnika, ściśle określonemu kręgowi osób (art. 8 a, art. 8 c i 12 ust. 2 tej ustawy). Powierzenie tych zadań stanowi uprawnienie organu wykonawczego (zwrot "może"), który z owego uprawnienia nie musi korzystać. Udzielenie upoważnienia przez organ wykonawczy gminy wywołuje taki skutek, że osoba upoważniona będzie mogła wykonywać określone czynności oraz wydawać decyzje w imieniu wójta (burmistrza, prezydenta), zaś ten ostatni pozostaje w dalszym ciągu organem właściwym (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r. III SA/ Lu 44/09). Dlatego też w części wstępnej postanowienia wskazano jako organ, którego dotyczy skarga nie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, lecz Burmistrza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne,
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych powyżej
Bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności nie czyni tego w przewidzianym prawem terminie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie wydania aktów, podjęcia czynności lub wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa wyżej a zawartych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W ocenie sądu przekazanie przez organ administracji pierwszej instancji odwołania strony do organu administracji wyższego stopnia nie jest wydaniem aktu, podjęciem czynności lub - co oczywiste - wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Nie ulega żadnej wątpliwości, iż przekazanie odwołania nie powinno nastąpić decyzją administracyjną, postanowieniem ani wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a.). Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Inny akt lub czynność, o których mowa w tym przepisie to taki akt lub czynność, który dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrażenie "dotyczy" wskazuje na to, iż akt lub czynność ustala, stwierdza bądź potwierdza uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest więc indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97, opubl. w ONSA nr 2 z 1999 r., poz. 51).
Przekazanie odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Przekazanie takie nie jest zatem "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Skoro więc w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę, Burmistrz nie jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przekazanie odwołania jest jedynie czynnością materialno - techniczną Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/11 i z dnia 26 sierpnia 2011r. sygn. akt IV SAB/Wa 85/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011r., II SAB/Wr 53/11, postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2012 r. I OSK 169/12).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a - orzekł jak w sentencji postanowienia.