Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. S.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej zwanego w skrócie KWP) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami.
W związku ze wskazaniem w skardze, iż dotyczy ona bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 marca 2010 r. skarżący wezwany został przez tutejszy Sąd do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy złożył zażalenie na bezczynność KWP do właściwego organu nadrzędnego, w trybie art. 37 kpa oraz ewentualnego przesłania odpowiedzi udzielonej przez właściwy organ, pod rygorem przyjęcia, iż nie złożył w/w zażalenia. Jednocześnie wyjaśniono w wezwaniu, iż przesłane przez stronę zażalenie z dnia [...] lipca 2009 r. wniesione w trybie art. 37 kpa dotyczyło bezczynności Komendanta PP, nie zaś bezczynności KWP.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał do Sądu m.in. pismo z dnia [...] marca 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k.24) zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zatytułowane,,zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 marca 2010 r." Skarżący wniósł o uchylenie w/w zarządzenia i rozpoznanie sprawy w oparciu o dokumenty przez niego przesłane wraz ze skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy podkreślić, iż możliwość wnoszenia środków zaskarżenia, w tym zażaleń, jest jednym z podstawowych uprawnień strony postępowania sądowoadministracyjnego służącym ochronie jej praw.
Stosownie jednak do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wymienione w omawianym przepisie, w tym m.in. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (pkt 7).
Dodatkowo z przepisów szczególnych wynika, że zażalenie służy także na niektóre zarządzenia przewodniczącego tj. na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie (art. 49 § 2) oraz na zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1), co potwierdza treść art. 198 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu, lub z innych przyczyn niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł do tutejszego Sądu zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wezwania go do wykazania, iż przed złożeniem skargi wyczerpane zostały środki zaskarżenia tj. czy złożył zażalenie na bezczynność KWP do właściwego organu nadrzędnego, w trybie art. 37 kpa (oraz ewentualnego przesłania odpowiedzi udzielonej przez właściwy organ), pod rygorem przyjęcia, iż nie złożył w/w zażalenia. Powyższe zarządzenie wydane zostało zgodnie z § 32 ust. 1 oraz z § 36 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646). W myśl § 32 ust. 1 cyt. rozporządzenia po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym u czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu (...).
Natomiast w myśl § 36 cyt. rozporządzenia sędzia sprawozdawca wydaje zarządzenia konieczne do sprawnego rozpoznania sprawy. Bezsprzecznie z przepisów p.p.s.a. wynika, iż zarządzenie zaskarżone przez S.D. nie podlega zaskarżeniu żadnym ze środków zaskarżenia w tym także zażaleniem. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że przedmiotowe zażalenie nie może zostać uznane za skuteczny i prawidłowy środek odwoławczy i jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego działając zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.