Uzasadnienie
W dniu 11 grudnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga R.K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2013r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odrębnym zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do podania, w terminie siedmiu dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na bezczynność Wojewody do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz do nadesłania do Sądu kopii zażalenia oraz odpowiedzi organu nadrzędnego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Oba wezwania zostały doręczone skutecznie skarżącemu dnia 27 grudnia 2013r. i pozostały bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Przystąpienie do merytorycznej oceny zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. oraz czy została prawidłowo opłacona.
Według art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W świetle natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe przepisy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013r. wezwał skarżącego R.K. do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267).
W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) – zwanej dalej "kpa", do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130).
Pismem sądowym z dnia 24 grudnia 2013r., wystosowanym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2013r., skarżący został wezwany do podania, w terminie siedmiu dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował w trybie art. 37 kpa zażalenie na bezczynność Wojewody do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz do nadesłania do Sądu kopii zażalenia oraz odpowiedzi organu nadrzędnego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione.
Oba wezwania zostały doręczone skutecznie skarżącemu dnia 27 grudnia 2013r., o czym świadczy jego własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, a więc termin do uiszczenia wpisu oraz udzielenia odpowiedzi na wezwanie upłynął z dniem 3 stycznia 2014r. Do dnia dzisiejszego R.K. nie uiścił wpłacił wymaganego wpisu sądowego, ani nie udzielił informacji odnośnie złożenia zażalenia w trybie art. 37 kpa.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.