Uzasadnienie
Skarżący wobec zwłoki w załatwieniu sprawy, której jego zdaniem dopuścił się organ I instancji – Prezydent Miasta D., skorzystał z uprawnień zakreślonych art.37 § 1 k.p.a. wnosząc zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wyczerpując tryb konieczny do złożenia skargi na bezczynność skarżący wskazał w niej jako organy, których skarga dotyczy zarówno Prezydenta Miasta D. jak i Wojewodę, który w dacie wniesienia skargi także pozostawał w zwłoce w rozpoznaniu zażalenia opartego o art.37 § 1 k.p.a.
Skarga w części, w której dotyczy bezczynności Wojewody [...] jest niedopuszczalna.
Rozpoznanie bowiem zażalenia przez organ wyższego stopnia nie następuje w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego.
W myśl art.37 § 2 k.p.a. organ wyższej instancji uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy.
Skoro organ wyższej instancji rozpoznając zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie wydaje ani decyzji administracyjnej ani też postanowienia, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), to tym samym skarga na bezczynność w tym zakresie nie przysługuje.
Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę na bezczynność Wojewody [...] na nierozpoznanie zażalenia w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie przez organ I instancji.
Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art.58 § 1 pkt 6 powołanej powyżej ustawy.
Natomiast skarga na bezczynność Prezydenta Miasta D. jest przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego pod sygn. II SAB/Ka 151/03.