Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2007r. H. P. za pośrednictwem organu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
W uzasadnieniu przytoczył przebieg trwającego od 1998r. postępowania w sprawie stwierdzenia u niego choroby zawodowej i wskazał, że w dniu 29 października 2007r. złożył do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zażalenie na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zarzucając, iż organ ten zlekceważył art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 kpa. W odpowiedzi na to zażalenie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu 30 listopada 2007r. listem zwykłym poinformował go, że pozostawia je bez rozpatrzenia z uzasadnieniem, że wszelkie żądania i zastrzeżenia ma kierować do organu I instancji. Takie stanowisko zdaniem skarżącego jest niezgodne z art. 37 § 1 kpa, bowiem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien wpłynąć na organ I instancji, aby wywiązywał się on z obowiązków zawartych w art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 i 2 kpa.
W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżący domagał się zobowiązania organu do dokonania wymaganych czynności oraz wymierzenia mu stosownej grzywny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w dniu 3 lipca 2007r. wydał decyzję uchylającą decyzję organu I instancji. Obecnie postępowanie toczy się przed Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, który przekazał całość dokumentacji do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu wszczęcia postępowania diagnostyczno – orzeczniczego. W sytuacji, gdy niezbędne jest ustalenie, czy zgłoszone przez stronę schorzenie może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa, do terminów z art. 35 kpa nie wlicza się terminów przewidzianych do ustalenia tego przez wyspecjalizowaną jednostkę służby zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej uppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4, a więc w sprawach kończących się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Tymczasem w niniejszej sprawie H. P. zarzuca Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu bezczynność polegającą na niezałatwieniu, czy też niewłaściwym zdaniem skarżącego załatwieniu złożonego przez niego w trybie art. 37 kpa zażalenia na bezczynność organu I instancji, przed którym aktualnie toczy się postępowanie. W związku z tym wskazać należy, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej ani też postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie
/ por. teza postanowienia NSA z dnia 12 stycznia 2001r. sygn. IV SAB 177/00/. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a wydane po rozpatrzeniu takiego zażalenia postanowienie ma charakter incydentalny / por. wyrok NSA z 24 maja 2001r. IV SA 572/99 ONSA 2002 Nr 3 poz. 116/.
Skoro więc załatwienie zażalenia przez organ wyższego stopnia na bezczynność organu niższego stopnia nie podpada pod żadną ze spraw, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 uppsa, sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu wyższego stopnia – w tym konkretnym przypadku Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Dlatego też wniesiona przez H. P. skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjnym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 uppsa.