Uzasadnienie
W dniu 8 maja 2026 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ostrowcu Świętokrzyskim w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 kwietnia 2026 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, domagając się:
- 1. zobowiązania organu do rozpoznania ww.wniosku i udzielenia informacji publicznej;
- 2. orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;
- 4. zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz.
W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że ww. wnioskiem (obejmującym 35 punkty) domagała się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej szczepień ochronnych, lecz "pismem z dnia 28 kwietnia 2026 r. PPIS nadesłał odpowiedź udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji". Z tych też względów strona stwierdziła, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił informacji poza zawartymi w piśmie z 28 kwietnia 2026 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są, zdaniem strony, niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 §1 p.p.s.a. i uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ, zdaniem strony, winien był udostępnić informację publiczną na jej żądanie, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, że nie pozostawał w bezczynności ani w dniu sporządzenia odpowiedzi, ani w dniu doręczenia odpowiedzi, ani w dniu wniesienia skargi – gdyż ww. wniosek został rozpoznany pismem z 28 kwietnia 2026 r. w ustawowym terminie, odpowiedzi udzielono przed wniesieniem skargi, a w zakresie informacji nieposiadanych lub żądań niemieszczących się w trybie u.d.i.p. prawidłowo zawiadomiono skarżącą zwykłym pismem. Natomiast strona kwestionuje w istocie treść udzielonej odpowiedzi i dąży do tego, aby w trybie u.d.i.p. zobowiązać lokalny organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej do tworzenia opinii, analiz, interpretacji, ocen, stanowisk eksperckich i zestawień – których organ nie posiada. Tego rodzaju żądanie nie mieści się w ustawowym prawie dostępu do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca, działając na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 u.d.i.p., wnioskiem z 13 kwietnia 2026 r. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ostrowcu Świętokrzyskim o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
- 1. Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki?
- 2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu?
- 3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach?
- 4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak - ile? Jeśli nie - dlaczego?
- 5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP?
- 6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienną?
- 7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich?
- 8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania?
- 9. Ile dzieci i osób