Uzasadnienie
W piśmie z dnia 21 stycznia 2008r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego S. S. domagał się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej nakazania rozbiórki oczka wodnego.
W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 31 stycznia 2008r. poinformował skarżącego, że nie znajduje podstaw do rozpatrzenia jego wniosku o przywrócenie terminu.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze S. S. wskazał, iż zaskarża postanowienie tego organu z dnia 31 stycznia 2008r., odmawiające mu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ przytoczył pokrótce przebieg postępowania, nie zajmując jednak stanowiska odnośnie samej skargi. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 stycznia 2009r. pełnomocnik organu oświadczył, iż z uwagi na to, iż stwierdzone zostało uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wniosek S. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był bezprzedmiotowy i dlatego organ tego wniosku nie rozpoznał.
W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2009r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował skargę wskazując, iż jest to skarga na bezczynność organu, i w związku z tym domagał się zobowiązania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z dnia 6 października 2006r., w terminie jednego miesiąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej uppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, takim środkiem jest zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa. Z akt wprawy nie wynika, aby S. S. przed wniesieniem skargi złożył do organu wyższego stopnia zażalenie, a reprezentujący go (ustanowiony z urzędu) pełnomocnik przyznał na rozprawie w dniu 12 lutego 2009r., że takie zażalenie nie zostało złożone.
Skoro więc S. S. przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, złożona przez niego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 uppsa.
Na podstawie art. 250 uppsa oraz § 15 w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit "c" i w zw.
z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego poniesione przez niego koszty.