Uzasadnienie
M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO") w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie – z uwagi na brak uprzedniego złożenia ponaglenia.
Zarządzeniem z 6 grudnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącą do złożenia dowodu, że wniosła do SKO ponaglenie w niniejszej sprawie – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie stronę pouczono o treści art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie 13 grudnia 2022 r.
We wskazanym terminie strona nie przedstawiła jakiejkolwiek odpowiedzi, dopiero 23 grudnia 2022 r. (data nadania) przesłała pismo, informując że jej korespondencja z organem odwoławczym ograniczała się do składania odwołań od wydanych rozstrzygnięć i brak jest dowodu, że wniosła ponaglenie na bezczynność SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z cyt. regulacjami skorelowany jest art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak stanowi bowiem art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Ponaglenie, o którym mowa w ostatnim ze wskazanych przepisów, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Skoro przed wydaniem niniejszego postanowienia, pomimo skierowanego – pod rygorem odrzucenia skargi – wezwania i upływu ustawowego 7-dniowego terminu, strona nie przedstawiła dowodu, że przed wniesieniem skargi złożyła ponaglenie w zakresie kwestionowanej obecnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez SKO w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, należało uznać że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia nie został w niniejszej sprawie spełniony.
Wyjaśnić należy, że wniesiona skarga dotyczy bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania "w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego". O tym, że skarga dotyczy właśnie głównego przedmiotu postępowania świadczy także stwierdzenie zawarte na stronie 6, gdzie skarżąca wnosi o "przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dlaczego z chwilą zgromadzenia niezbędnych dokumentów potwierdzających niezdolność do opiekowania się moim ojcem przez mamę nie przyznano mi świadczenia". W tej sytuacji za ponaglenie w powyższym zakresie nie może zostać uznane znajdujące się w aktach administracyjnych postępowania (k. 42-44) pismo skarżącej z dnia 14 października 2022 r., odnoszące się do nierozpoznania przez SKO pisma z dnia 24 sierpnia 2022 r., mającego stanowić wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie zawieszenia postępowania – w związku z rozstrzygnięciem w tym przedmiocie zawartym w postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2022 r.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.