Uzasadnienie
E. M. wniósł w dniu 28 stycznia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem Wojewody skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 13 lutego 2006r. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 listopada 2005r.
Skarżący zarzucił, że nie zostało rozpoznane, złożone przez niego w dniu 13 lutego 2006r. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 listopada 2005r. odmawiającej zwrotu na rzecz spadkobierców J. L., R. S. i A. M. udziału wynoszącego ¾ części w nieruchomości położonej w Kielcach przy ul. Ł., oznaczonej w dniu nabycia na rzecz Skarbu Państwa jako działki nr 48/1 i nr 48/2 o łącznej powierzchni 7963 m², którym obecnie w ewidencji gruntów m. K. odpowiada działka nr 3/14 o powierzchni 0,1204 ha i części działek nr 5/22 o powierzchni 1,3452 ha i nr 3/15 o powierzchni 8,7589 ha, stanowiące własność Skarbu Państwa.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę przedstawił przebieg postępowania administracyjnego od daty wydania decyzji z dnia 25 listopada 2005r. i wskazał, że w wyniku złożonego przez skarżącego w dniu 13 lutego 2006r. odwołania Wojewoda w dniu 17 lipca 2007r. wydał decyzję, którą umorzył postępowanie odwoławcze. Wyrokiem z dnia 12 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt 525/07 oddalił skargę E. M. od decyzji z dnia 17 lipca 2007r. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że nie został rozpoznany wniosek E. M. z dnia 12 grudnia 2005r. o uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 listopada 2005r. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Dopiero wydanie decyzji zawierającej uzupełnienie rozstrzygnięcia, bądź odmawiającej uzupełnienia rozstrzygnięcia otwiera stronie drogę do złożenia odwołania od decyzji zawierającej całość załatwienia sprawy i w rezultacie umożliwia organowi odwoławczemu ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 10 czerwca 2010r. skarżący E. M. oświadczył, że nie składał zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, a w szczególności z oświadczenia E. M. z dnia 10 czerwca 2010r. nie składał on zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (tzn. nierozpoznanie odwołania od decyzji) w terminie. Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną.
W tej sytuacji Sąd nie mógł ustosunkować się do zarzutów zawartych w skardze.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił odrzucić skargę, jako niedopuszczalną.