Uzasadnienie
K. S. wniosła w dniu 27 lipca 2005r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie odmowy udzielenia informacji publicznej w związku ze złożonym przez nią wnioskiem.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dniu 10 czerwca 2005r. po raz pierwszy ustnie wystąpiła w Urzędzie Miasta o dostęp do ewidencji wyłapanych psów, a następnie swoje żądanie zawarła w piśmie przesłanym listem poleconym do organu. W odpowiedzi udzielonej na piśmie z dnia 7 lipca 2005r. Prezydent Miasta odmówił dostępu do ewidencji wyłapanych psów. Zdaniem skarżącej, ewidencja wyłapanych psów stanowi informację publiczną w ' rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz w sprawie nie zachodzą przesłanki odmowy udzielenia tej informacji na zasadach określonych w art. 5 cyt. ustawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów organ podniósł, że tryb postępowania przy wyłapywaniu bezdomnych zwierząt reguluje art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania j bezdomnych zwierząt (Dz.U. Nr 116, poz. 753). Obowiązująca regulacja nie zawiera przepisów nakładających na organy gminy obowiązku prowadzenia ewidencji wyłapywanych psów, w związku z tym żądanie udzielenia przedmiotowej informacji jest bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresi4e dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest natomiast, stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Przed rozpoznaniem merytorycznym każdej sprawy konieczna jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego w oparciu o zasady określone w art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § 1). Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, którą przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że K. S. zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Dostęp ten regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, odmowa zaś w formie decyzji (art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 tej ustawy). Dodać również należy, że odpowiedź organu, wskazująca, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną (tak wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002r. sygn.akt II SA 2867/02, "Wokanda" 2003, nr 6, str. 33).
Skarżąca otrzymała od organu w dniu 7 lipca 2005r. odpowiedź, której treść wskazująca, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej - nie była dla strony satysfakcjonująca. W takiej sytuacji gdy Wnioskodawca oczekuje pozytywnego załatwienia wniosku, ale jednocześnie może liczyć się z odmową lub pismem o nienależeniu sprawy do zakresu informacji publicznych należy przyjąć, iż wyczerpano środki zaskarżenia zarówno wtedy gdy, wnioskodawca przed wniesieniem skargi na bezczynność złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych (art. 52 p.p.s.a.).
Poza sporem pozostaje okoliczność, iż skarżąca nie występowała z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa, do organu wyższego stopnia, którym w stosunku do Prezydenta Miasta jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak również nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa. Z podniesionych wyżej względów niniejsza skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z doktryną, prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.