Uzasadnienie
W dniu 11 marca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga T. W. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że z dniem 1 sierpnia 2005 r. po 36 latach pracy, w tym po 25 latach w szeregach Policji, nabył prawo do pełnej emerytury mundurowej. Jako emeryt również z tym dniem nabył prawo do świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, który był wówczas wypłacany emerytom i rencistom policyjnym.
Autor skargi wskazał, że pismem dnia 21 lutego 2006 r. został poinformowany, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r., które pozbawia emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
T. W. wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż powyższe pismo nie było zatytułowane "decyzja" nie wnosił o zmianę stanowiska, mimo iż został pozbawiony wcześniej nabytego uprawnienia.
Skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie IV SA/Gl 434/06 oraz na utrzymujący go mocy wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie I OSK 953/07 wyjaśnił, że zwrócił się do Komendanta Policji o wypłatę równoważnika za remont mieszkania za lata 2006, 2007 i 2008. W odpowiedzi na to organ poinformował go, że powyższe wyroki nie są dla niego wiążące i nie widzi podstaw do wypłaty świadczenia.
Organ administracji – Komendant Policji wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.
Organ podniósł, że od 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do grupy emerytowanych funkcjonariuszy żądanie ustalenia prawa do wypłaty równoważnika nie ma charakteru sprawy administracyjnej i sprawa taka nie może być rozstrzygnięta decyzją administracyjną.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 22 kwietnia 2009 r. skarżący sprecyzował skargę wyjaśniając, że domaga się zobowiązania Komendanta Policji do wydania decyzji rozstrzygającej jego wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Przyznał też, że nie składał zażalenia do organu wyższego rzędu na bezczynność organu I instancji w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, a także z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r., T. W. przed wniesieniem skargi do Sądu nie złożył do organu administracji wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Komendant Wojewódzki Policji (art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity Dz. U. Nr 43/07 poz. 277 ze zm.), zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta Policji. Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.