Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach sprostował oczywistą omyłkę w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SAB/Ke 16/09 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w ten sposób, że wierszu 8 i 9 w miejsce "200 złotych (słownie dwieście złotych)" wpisano "100 złotych (słownie sto złotych)", a w wierszu 9 w miejsce "§ 2 ust. 6" wpisano "§ 2 ust. 1 pkt 6".
W ustawowym terminie skarżący wniósł pocztą elektroniczną zażalenie na w/w postanowienie, opatrując je podpisem elektronicznym.
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2009r., doręczonym skarżącemu przy piśmie z dnia 15 czerwca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał P. B. do uzupełnienia braku formalnego złożonego zażalenia poprzez jego podpisanie – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2009r.
W wyznaczonym przez Sąd terminie P. B. nie podpisał sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei jak wynika z art. 178 ustawy p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W tym miejscu podnieść należy, że wśród wymogów formalnych, jakie dla pism stron – a zatem również dla zażalenia na postanowienie sądu o sprostowaniu zarządzenia – ustanawia ustawa p.p.s.a., znajduje się m. in. umieszczenie podpisu osoby, która to pismo wnosi (art. 194 § 3 ustawy p.p.s.a. w zw. art. 46 § 1 pkt 4).
Wskazania także wymaga, iż obowiązek podpisania przez stronę jej pisma nie może być na gruncie ustawy p.p.s.a. zrealizowany poprzez opatrzenie pisma podpisem elektronicznym, uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. nr 130, poz. 1450 ze zm.). Wynika to z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniach z dnia 24 lipca 2008r. (I OPP 25/08) oraz z dnia 10 września 2008r. (I OZ 673/08) wskazał, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podpisie elektronicznym, bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. W rozdziale IX tej ustawy znajdują się przepisy zmieniające m.in. przepisy Kodeksu cywilnego – art. 60, art. 78 § 1 i § 2, dopuszczające możliwość wyrażenia woli osoby w stosunkach cywilnoprawnych przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej.
Ponadto przepisem art. 36 pkt 3 i pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) zostały zmienione art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez dopuszczenie możliwości wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego. Ze względu na powyższe przytoczone przepisy dotyczą wyłącznie zakresu, jaki reguluje dana ustawa. Natomiast w przepisach ustawy p.p.s.a. brak jest odpowiednika powołanych regulacji Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje w jej treści.
Z kolei jak wynika z art. 2 ust. 3 cyt. ustawy o informatyzacji, przepisów tej ustawy nie stosuje się do sądów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z powyższego wynika zatem, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie jest zobowiązany do posługiwania się w korespondencji elektronicznej certyfikatami, o których mowa w ustawie o podpisie elektronicznym. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest natomiast późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a.
Przytoczony powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego tut. Sąd podziela w całości.
Podkreślić także trzeba, iż z żadnego przepisu dotyczącego postępowania przed sądami administracyjnymi nie wynika obowiązek realizacji przez sądy administracyjne zadań publicznych związanych z prowadzeniem tych postępowań przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i przekazywania w tej formie informacji do i od stron prowadzonych postępowań. Obowiązku takiego nie sposób także wywieść z art. 65 § 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten nie nakłada bowiem obowiązku doręczania pism za pośrednictwem poczty elektronicznej, a jedynie daje taką możliwość, a ponadto dotyczy doręczania pism przez sąd, a nie sądowi, co jednoznacznie wynika z treści § 1 tego artykułu, a także z treści całego rozdziału 4, dział III ustawy p.p.s.a.
Mając na uwadze, iż P. B. – pomimo skierowanego przez Sąd stosownego wezwania – nie podpisał własnoręcznie zażalenia, stwierdzić trzeba, iż uniemożliwia to nadanie biegu wniesionemu przezeń zażaleniu.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a.