Uzasadnienie
J. S., działając na podstawie art. 37 §1 K.p.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie" przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia 30 stycznia 2014r. Wojewoda w sprawie znak: [...] zawiadomił jego pełnomocnika, że przekazuje do rozpatrzenia według właściwości wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Urząd Miejski Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...], zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w [...], stanowiącej własność J. S., C. N., L. N., D. S. oraz W. M. oznaczonej jako działka nr [...]. Pomimo powyższego w niniejszej sprawie nie wydano decyzji administracyjnej, ani postanowienia podającego przyczyny zwłoki i wskazującego nowy termin załatwienia sprawy – co, zdaniem skarżącego, stanowi oczywiste przekroczenie terminów oznaczonych w art. 35 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, argumentując że w niniejszej sprawie skarżący, wobec braku złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie wyczerpał wymaganych środków zaskarżenia, niezbędnych do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano:
- 1) decyzji administracyjnej;
- 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w cyt. art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., bądź w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie zażalenia, bądź wezwania do usunięcia prawa, o jakich mowa w powołanych przepisach równoznaczne jest bowiem ze złożeniem środka zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. W niniejszej sprawie, dotyczącej bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ma zastosowania przepis art. 37 § 1 k.p.a., jako że w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, należy przyjąć, że przed wniesieniem skargi należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011r. o sygn. akt II GSK 1649/11, LEX nr 1151663)
Mając na uwadze zawartość akt administracyjnych oraz wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.