Uzasadnienie
D. K.-S., reprezentowana przez pełnomocnika R. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na nieprzeprowadzeniu postępowania administracyjnego, ustalającego "nowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] na podstawie wniosku z dnia 30.12.1999r., tj. wniosku informującego o dokonanej samowolnej zmianie sposobu zagospodarowania tej działki, wcześniej ustalonego decyzją Burmistrza z dnia [...] znak: [...]"
Organ - Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia złożonego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dnia 12 marca 2008 r., D. K-S. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżyła zarzucanej Burmistrzowi Miasta i Gminy bezczynności, zażaleniem do organu II instancji (którym na podstawie art. 17 pkt 1 kpa jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze), a zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.