Uzasadnienie
W dniu 29 grudnia 2011 r. B.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie wykonania przyłącza kanalizacyjnego.
W treści skargi wskazała, że Burmistrz "dał jej na piśmie", że "kanalizacja będzie w latach 12, 13 przełom 14 roku", co jest dla skarżącej "bardzo krzywdzące ponieważ te 3 lata to dla niej długo". Jak podniosła "wpiąć się do tej kanalizacji, która jest w budynku, to kwestia 2 godzin pracy a koszt to około 3 m rury kanalizacyjnej i to wszystko taki koszt" oraz "prosi żeby dopuścić jej tylko wpiąć do tej sieci", a resztę zrobi "sobie sama na własny koszt".
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy w D. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak zaniechań oraz jakiejkolwiek zwłoki ze strony organu wskazując, że sprawa odprowadzenia ścieków sanitarnych z lokalu komunalnego położonego przy ul. P. 7, wynajmowanego przez B. S., znajduje swój początek w roku 2009, kiedy to zwróciła się ona do Urzędu Miasta i Gminy D. z podaniem o wykonanie odpływu wody z zajmowanego przez nią lokalu. Miasto D. w roku 2009 nie posiadało i nadal nie posiada zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej. Duże zaawansowanie prac projektowych budowy tej sieci wraz z przyłączami w mieście D. oraz trudności techniczne i bezzasadność ponoszenia kosztów budowy tymczasowego przyłącza spowodowały, że w odpowiedzi B. S. otrzymała wyjaśnienie zaistniałej sytuacji wraz z informacją o możliwości dalszego korzystania z posiadanych w lokalu rozwiązań. Jak dalej wskazał organ, w dniu 29 kwietnia 2011 r. Gmina D. uzyskała prawomocne pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami w miejscowości D., a wykonanie przyłącza kanalizacyjnego do budynku położonego przy ul. P. 7 nastąpi w latach 2012-1013, o czym skarżąca pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. po raz kolejny została poinformowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem bezczynności może być zatem zaniechanie organów administracji publicznej jedynie w takich sprawach, w których w toku postępowania administracyjnego mogą zapaść rozstrzygnięcia opisane w pkt 1-4a, podlegające kognicji sądu administracyjnego.
Z bezczynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności w przypadkach określonych w pkt 1-4a, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu czy dokonania czynności.
W niniejszej sprawie B. S. upatruje bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy D. w niewykonaniu przyłącza kanalizacji sanitarnej "do jej budynku". Żąda zatem podjęcia przez organ działań faktycznych zmierzających do wykonania kanalizacji sanitarnej pozwalającej na odprowadzanie ścieków z jej lokalu znajdującym się w budynku komunalnym przy ul. P.
7. Nie jest w tej sprawie prowadzone przez organ w ramach jego kompetencji żadne postępowanie administracyjne, w której skarżąca byłaby stroną, a tym samym nie zakończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a.
W konsekwencji stwierdzić należy, że wniesiona przez B. S. skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, gdyż nie dotyczy postępowania, w którym mogłoby zapaść jedno rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 § 1 pkt 1-4a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.