Uzasadnienie
B. H. złożyła formularz PPF wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jej skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie dodatku mieszkaniowego.
Ze złożonego formularza wynika, że B. H. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dorosłym bezrobotnym synem. Oboje utrzymują się z emerytury skarżącej w wysokości 1131 zł netto oraz zasiłku celowego na dożywianie w wysokości 100 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, cierpi na schizofrenię paranoidalną i choroby układu krążenia. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku, wraz z synem mieszka w lokalu komunalnym bez tytułu prawnego, posiada z tego tytułu zadłużenie w wysokości 100000 zł. Wnioskodawczyni podała stałe miesięczne wydatki: 470 zł – na mieszkanie, 170 zł na prąd i gaz, 200 zł za leki, 300- 400 zł na żywność i ubrania.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i rodzinną B. H. przede wszystkim: niepełnosprawność związaną z chorobą psychiczną wnioskodawczyni i niski dochód z emerytury, przypadający na dwie dorosłe osoby w rodzinie, brak własnego majątku, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1h p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych. Zatem skarga B. H. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącej jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit.h, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.