Uzasadnienie
R. S. 24 lutego 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Dwikozach w przedmiocie udzielenia Z. S. (ojcu skarżącego) pomocy społecznej – na wniosek skarżącego z 2 lutego 2020 r. (k. 1 akt administracyjnych).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że:
- - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu ponaglenia R. S. wniesionego na niezałatwienie przez – działającego z upoważnienia Wójta Gminy Dwikozy – Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Dwikozach w terminie sprawy dotyczącej udzielenia pomocy dla Z. S., uznało to ponaglenie za nieuzasadnione;
- - R. S. jest synem Z. S., nie mieszka wspólnie z ojcem, ale regularnie występuje do organu pomocy społecznej o udzielenie pomocy ojcu, przy czym Z. S. wielokrotnie nie wyrażał zgody na udzielenie mu pomocy z wniosków syna i nie udzielił też R. S. żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania jego spraw;
- - Z. S. nie jest osobą ubezwłasnowolnioną, niejednokrotnie podkreślał, że jest osobą samodzielną i sam decyduje o swoich sprawach;
- - za każdym razem po nadesłaniu przez R. S. wniosku o pomoc dla jego ojca są podejmowane działania mające na celu ustalenie sytuacji Z. S., a w momencie zaistnienia potrzeby po uprzednim uzgodnieniu z podopiecznym, jak również z urzędu udzielana jest Z. S. pomoc w różnej formie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest dodatkowo od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może przy tym dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej – a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 94/15, LEX nr 2108380). Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 - 5a tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Dwikozach w przedmiocie przyznania pomocy społecznej Z. S. – na wniosek R. S. (syna) z 2 lutego 2020 r. W rezultacie skarżący – który nie występuje w niniejszej sprawie jako pełnomocnik ojca, lecz w imieniu własnym – nie jest stroną postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi bezczynność. Należy zaznaczyć, że organ w tym przypadku nie wzywał skarżącego do złożenia pełnomocnictwa, a w konsekwencji nie zawiadamiał go o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
Wobec zatem faktu, że R. S. nie przysługuje legitymacja skargowa w niniejszej sprawie, jego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.