Uzasadnienie
R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, datowaną na 2 marca 2020 r., w której podniósł, że 13 września 2018 r. złożył do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i zarzucił, że do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji w przedmiocie tego wniosku. Skarżący wskazał, że w kwietniu 2019 r. wniósł ponaglenie do organu, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który w uznał, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie zobowiązując ten organ do podjęcia stosownych czynności. Dalej skarżący podał, że powyższa sprawa na skutek skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 25/19 toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3338/19.
Autor skargi zarzucił, że organ nie podjął żadnych czynności mających na celu dalsze prowadzenie postępowania. Zdaniem skarżącego, organ pozostaje zatem w rażącej bezczynności od roku po złożeniu skargi i ponaglenia. Skarżący wskazał, że "(...) od 2 lat nie ma określonego statusu, jak również nie wie, dlaczego Organ pozostaje w zwłoce".
Nadto skarżący wniósł "o nałożenie na Organ grzywny w wysokości 15.000 zł na rzecz skarżącego", wskazując, że na skutek bezczynności organu poniósł straty materialne w postaci braku uzyskania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, zasiłku pielęgnacyjnego, utraty refundacji przez PEFRON składek ubezpieczenia KRUS oraz innych ulg.
W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznał sprawę ze skargi R.S. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt. II SAB/Ke 25/19. Organ podniósł, że w wyniku złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dalej wyjaśnił, że nie prowadził postępowania dotyczącego wydania orzeczenia o niepełnosprawności z wniosku skarżącego, ponieważ oczekuje na prawomocny wyrok w powyższej sprawie. W związku z tym organ wniósł o uznanie ponownej skargi R.S. na bezczynność organu za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz z powodu wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a zatem odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron).
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą R.S. z dnia 21 maja 2019 r. na bezczynność Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 grudnia 2018 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał wyrok z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/19.
Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z akt sprawy tut. Sądu o sygn. II SAB/Ke 25/19, wynika że obie te sprawy są tożsame. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. II SAB/Ke 25/19, tutejszy Sąd zobowiązał Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. do doręczenia R.S. zawiadomienia z dnia 19 września 2018 r. znak: PZO: 8421.78000.18 na aktualny adres skarżącego (punkt I wyroku). Stwierdził również, że organ dopuścił się wyżej opisanej bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa (punkt II wyroku) oraz przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężna w wysokości 1.000 złotych (punkt III wyroku).
Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego P.S., złożył skargę kasacyjną w części dotyczącej punktu III tego wyroku. Sprawa została wpisana do repertorium Naczelnego Sądu Administracyjnego pod sygn. akt I OKS 3388/19. Jak wynika z udostępnionych przez NSA akt tej sprawy termin jest rozpoznania może zostać wyznaczony w II kwartale 2020 r.
Stwierdzić zatem należy, że sprawa ze skargi R.S. na bezczynność Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 grudnia 2018 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest w toku.
Ubocznie tylko należy wskazać, że stosownie do treści art. 286 § 3 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo odpisu orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Uprawomocnienie niezaskarżonej części orzeczenia następuje natomiast nie z upływem terminu do jej zaskarżenia, lecz z chwilą wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia w drugiej instancji (por. T. Woś w: T.Woś, M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2009, wydanie III, LexisNexis s. 1000).
Istotne dla wyniku sprawy niniejszej jest jednak to, że sprawa w przedmiocie bezczynności Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S.w zakresie rozpoznania wniosku R.S. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest w toku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OKS 3388/19.
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny jest tożsamy jak w sprawie opisanej powyżej. Skarżący, wnosząc o "stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa" domaga się tego samego, co w sprawie już rozstrzygniętej przez tutejszy Sąd nieprawomocnym wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r. Okoliczność, że sprawa jest w toku odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie jest w toku, aktualnie przez sądem drugiej instancji.
W konsekwencji, złożona przez skarżącego w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w toku rozstrzygana jest taka sama sprawa, w której tutejszy Sąd wydał wcześniej nieprawomocne orzeczenie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił skargę.