Uzasadnienie
K. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, o wydanie którego wnosił pismem z dnia 16 stycznia 2013r., skierowanym do Starosty. W uzasadnieniu skarżący podniósł szereg zarzutów pod adresem organów rozpatrujących jego sprawę, w szczególności w zakresie wymogu przedstawienia przez inwestora stosownego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (które w opinii strony zostało złożone). Końcowo K. H. wskazał, że pismem z dnia 1 czerwca 2014r. zażądał od Wojewody wydania decyzji administracyjnej w trybie odwoławczym w odniesieniu do pisma Starosty z dnia 5 lutego 2014r. – które powinno być uznane za decyzję. W załączeniu do skargi przedstawiono m.in. odpowiedź Dyrektora Departamentu Skarg i Wniosków Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] na skargę K. H. z dnia 2 kwietnia 2013r. w części dotyczącej zarzutów formułowanych wobec Wojewody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano:
- 1) decyzji administracyjnej;
- 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Po dokładnej analizie akt niniejszej sprawy – tak administracyjnych, jak i sądowych, zawierających przedłożone przez skarżącego załączniki – nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony. Jeśli chodzi zaś o pismo Dyrektora Departamentu Skarg i Wniosków Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (K-II-14), to wskazać trzeba, że zostało ono wydane w odpowiedzi na skargę K. H. z dnia 2 kwietnia 2013r. w części dotyczącej zarzutów formułowanych wobec Wojewody. Okoliczność tę potwierdza powołanie w końcowej części ww. odpowiedzi przepisu art. 239 § 1 K.p.a., który znajduje się Rozdziale 2 K.p.a. "Skargi".
W konsekwencji złożoną przez K. H. skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.