Uzasadnienie
A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. polegającą na odmowie rozpoznania jego wniosku o ustalenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zapłatę kwoty 1.688,40 zł tytułem wyrównania uposażenia. Skarżący wskazał, iż pomimo jednoznacznego stanowiska sądów powszechnych i wbrew przepisom ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, Komendant Powiatowy Policji w S. odmawia podjęcia żądanych przezeń czynności i wydania decyzji.
Z dokumentów przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika, iż rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zawiesił A. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia 27 października 2005r. do dnia 27 stycznia 2006r.
Rozkazem personalnym z dnia [...] organ przedłużył zawieszenie A. W. w czynnościach służbowych na okres od 28 stycznia 2006r. do dnia prawomocnego zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.
W dniu 2 grudnia 2008r. przed Sądem Okręgowym w Kielcach zapadł prawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt IX Ka 224/08, w której oskarżonym był m. in. A. W..
Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zwolnił zawieszonego w czynnościach służbowych A. W. ze służby w Policji z dniem 14 stycznia 2009r.
Pismem z dnia 26 listopada 2009r. A. W. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. o zweryfikowanie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Strona wskazała, iż wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych nastąpiło w dniu 2 grudnia 2008r., kiedy to prawomocnie zakończyło się toczące przeciwko niemu postępowanie karne – nie zaś w dacie zwolnienia ze służby, tj. 14 stycznia 2009r.
W odpowiedzi na powyższe organ I instancji pismem z dnia 18 grudnia 2009r. wskazał, iż aktualnie nie ma podstaw prawnych do weryfikowania okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, gdyż możliwość taka w odniesieniu do rozkazu personalnego istniała jedynie w drodze złożenia odwołania.
Pozwem z dnia 11 lutego 2010r., wniesionym do Sądu Rejonowego w S., A. W. domagał się ustalenia, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwał od dnia 27 października 2005r. do dnia 2 grudnia 2008r. (dzień prawomocnego zakończenia postępowania karnego) i wypłaty kwoty 1.688,40 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania 50% potrąconego uposażenia za okres 3 grudnia 2008r. do dnia 13 stycznia 2009r.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2010r., sygn. akt: IV P 19/10 Sąd Rejonowy w S. Wydział IV Pracy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w S. – jako organowi właściwemu do rozpoznania roszczeń A. W., wskazując w uzasadnieniu na brak wyczerpania drogi postępowania administracyjnego. Na skutek zażalenia powoda na powyższe orzeczenie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010r. sygn. akt: VI Pz 19/10 Sąd Okręgowy w Kielcach oddalił zażalenie A. W. na w/w orzeczenie, podzielając stanowisko Sądu I instancji.
W dniu 23 kwietnia 2010r. Sąd Rejonowy w S. przekazał akta postępowania sądowego w sprawie o sygn. IV P 10/10 Komendantowi Powiatowemu Policji w S. – zgodnie z treścią w/w postanowienia z dnia 1 marca 2010r.
Następnie pismem z dnia 25 maja 2010r. Komendant Powiatowy Policji w S. poinformował A. W. o braku podstaw prawnych do rozstrzygania w zakresie jego roszczeń w formie decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił ponadto, że rozkazem personalnym z dnia [...], na mocy którego zwolnił go ze służby, rozstrzygnął już o przysługujących funkcjonariuszowi uprawnieniach i obowiązkach. Pomimo prawidłowego pouczenia A. W. nie wniósł odwołania od tego rozstrzygnięcia. Tym samym decyzja w przedmiocie zwolnienia stała się ostateczna i prawomocna.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o jej odrzucenie – z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. W tym zakresie organ powołał się na art. 52 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Z ostrożności procesowej wniesiono również o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga niniejsza podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., skarga na bezczynność organu przysługuje w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne i postanowienia określone w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy.
Z kolei stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pokreślić trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a.).
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa; termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a.)
Mając na uwadze postanowienie Sądu Rejonowego w S. Wydział IV Pracy z dnia 1 marca 2010r., sygn. akt: IV P 19/10 należy wskazać, iż zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 66 § 4 k.p.a. organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy.
Biorąc pod uwagę treść wniosku A. W., zgłoszonego w dniu 26 listopada 2009r. Komendantowi Powiatowemu Policji w S., przyjąć należy, iż bez względu na to, czy uznamy, że skarżący żąda podjęcia czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., czy też wydania decyzji administracyjnej, to na gruncie niniejszej sprawy nie został wyczerpany określony w ustawie p.p.s.a. tryb, niezbędny do skutecznego wniesienia skargi. O ile strona żąda czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innej niż decyzja administracyjna lub postanowienie (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.), to w takiej sytuacji przed wniesieniem skargi powinna skierować wezwanie do usunięcia naruszania prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Natomiast w przypadku, gdy skarżący domaga się wydania decyzji administracyjnej, to złożenie skargi na bezczynność winien poprzedzić zażaleniem na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S., skierowanym w trybie art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, to jest Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Ponieważ z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarga A. W. nie została poprzedzona środkami zaskarżenia, bądź wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakich mowa w art. 52 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę jako niedopuszczalną odrzucił – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.